menu

Zet je angst op de achterbank van je leven

Angst is altijd een belangrijk thema in mijn leven geweest. Als kind was ik al bang. Bang om mij niet aan de regels te houden. Paradoxaal genoeg ook bang om te braaf te zijn, niet avontuurlijk genoeg. Voor mij kwam dat neer op angst om niet aan verwachtingen te voldoen.

manon, vrijdag 1 juli 2016

En die verwachtingen liepen nogal uiteen. Soms voelde ik op verschillende momenten compleet verschillende verwachtingen bij een persoon. En daar ging ik dan aan lopen voldoen. Ingewikkeld en hoogst verwarrend voor een kind. Wie zegt dat kinderproblemen nog lekker eenvoudig zijn, moet nog maar eens ernstig en kritisch naar zijn eigen jeugd kijken. Kinderen maken het zichzelf soms juist heel ingewikkeld.

Dat komt voor een groot deel omdat angst niet over henzelf gaat, maar over de wereld om hen heen. Het is niet eigen voor het kind, maar wordt wel eigen gemaakt. Een kind is afhankelijk van de mensen om hem heen. De volwassenen moeten voor dat kind zorgen, het kan nog niet op eigen benen staan. In die ongelijkwaardige afhankelijkheid kunnen soms lastige, angstige patronen ontstaan. Die de volwassene, wanneer het kind groot geworden is, vervolgens internaliseert in zichzelf. Wanneer de volwassene allang niet meer ongelijkwaardig afhankelijk hoeft te zijn, houdt hij dit patroon nog steeds vast. Ik moet voldoen aan de verwachtingen van de andere mensen om mij heen.

Ja, dat heb ik ook gedaan. Langzamerhand, in de overgang van kind naar volwassene, ging ik bedenken dat ik niet kan voldoen, niet in staat ben, niet goed genoeg ben, niet bijzonder genoeg ben. En toen beheerste angst echt mijn leven. Wat een vermoeiende tijd. Letterlijk, ik was doodmoe.

Ergens is er altijd een klein, afgesloten hoekje in mijn wezen, in mijn gedachten, in mijn gevoel geweest dat deze gedachtepatronen en “waarheden” niet pikte. Er is altijd een stemmetje geweest dat piepte: “Jij bent voor meer geboren, jij bent voor meer bestemd. Maar je moet wel luisteren. Luisteren!! Luisteren!!!! En uiteindelijk heb ik geluisterd.

En voor wie denkt: “En toen leefden ze nog lang en gelukkig, einde!”, helaas. Zo werkt het niet. Want toen begon mijn zware klus. De klus om mijn overtuigingen, mijn waarheden aan te kijken en te toetsen of ze eigenlijk wel klopten. En daarvoor moest ik al mijn angsten recht in de ogen kijken.

Stel je maar eens voor: je kijkt je grootste angst recht aan. Hij giert door je heen. Je hart bonkt. Paniek! Je wil alleen maar dat het over is. En je overweegt serieus om weg te lopen, terug te gaan. Niet van die hoge duikplank, gewoon de trap weer af. Maar je draait je om en je springt in het diepe. Je doet het toch. Je hebt je angsten aangekeken en je toch niet laten tegenhouden. Je hebt jezelf laten zien aan de wereld in al je grootsheid en kwetsbaarheid.

Je hebt in ieder geval dat eerste stapje gezet. Die eerste daad van verzet tegen die overtuiging die je tegenhoudt. En wat blijkt? De wereld vergaat niet. De mensen om je heen vinden iets van wat je doet. En jij vindt iets van wat zij vinden. De balans in je overtuiging verschuift een beetje. De werkelijkheid zoals jij die altijd kende rammelt. Een euforisch gevoel. Is het nu dan over? Ben je klaar? Ben je “bevrijdt”?

Nee. Achter de eerste angst komt een nieuwe angst. Wil ik wel dat dingen veranderen? Is deze stap wel de juiste voor mij? Wil ik eigenlijk wel echt waar ik zo naar verlangde? Je plezier verdoft, de glans gaat er af. Wat je hebt gedaan is niet direct wereldschokkend. Misschien heb je een blog geschreven, een feestje gegeven, of juist een feestje afgezegd. Voor jou heel wat, maar misschien vindt de rest van de wereld er niet zoveel van. Wordt je blog niet gelezen, je feestje niet bezocht, of hoor je later dat het feestje dat je afzegde toch heel leuk is geweest. Klopt het dan wel? Dat wat je zo nodig moest doen? Moet je het niet gewoon opgeven? Is het feit dat ik niet plotseling de wereld blijvend verander en overhoop gooi misschien een teken dat ik het niet moet doen?

Weer een nee. Je angst laat een ander gezicht zien. Niet meer de paniek, maar de redelijke twijfel. De vorm van de rede. Angst neemt zijn rol heel serieus: “Ik moet jou beschermen. Tegen de wereld, maar vooral tegen jezelf. Want wat als jij succes hebt? Dat weten we niet.”

En angst vindt niets zo eng als het onbekende. We willen het loslaten van de controle graag controleren. En dus zetten we kleine stapjes. En dat is prima. Dat zorgt ervoor dat we in beweging blijven. Maar het zorgt ook dat we ruimte blijven geven aan angst en wat hij te zeggen heeft. Het betekent dat we angst op de bijrijdersstoel hebben geplaatst waar hij niet meer achter het stuur zit, maar nog wel invloed probeert uit te oefenen op onze rijrichting.

Dus… wat dan…

Dit is wat ik doe. Ik ga terug naar mijn angst. Laat Angst mij vertellen wat hij wil. Ik bedank hem vriendelijk voor zijn zorgzaamheid. Maar ik zet hem wel achterin de auto. Hij mag best vanaf de achterbank vertellen wat hij te vertellen heeft. Maar het stuur krijgt hij niet. Dat hou ik zelf. Ik weet precies wanneer ik naar angst moet luisteren en wanneer niet. En als ik daar soms over twijfel, dan luister ik weer even naar wat er onder zit. Is het liefde voor mijzelf of is het angst. En als het angst is, sorry, dan ga ik toch door met waar ik mee bezig ben.

Mijn proces naar mijn levensdoel is eng en onbekend. Dat hoeft Angst me niet te laten zien, dat weet ik zelf ook wel. Ik ben een onafhankelijke, volwassen mens. Ik kan voor mijzelf zorgen, terwijl ik in verbinding ben met anderen. Ik heb een ander niet meer nodig om mij bestaansrecht te geven. Ik heb ook geen bezit, geen roem, geen succes nodig om mij bestaansrecht te geven.

We leven in een tijd van “ontwaken”. Van bewustwording. Er zijn heel veel mensen met dit proces van angst en loslaten en wakker worden bezig. Ik deel mijn verhaal, opdat het een ander kracht mag geven. Opdat het een ander mag herinneren aan zijn eigen kracht en inspiratie. Die onder de angst verborgen ligt.

Ik groei en deel mijn groei. Ik groei en help anderen hun groei te vinden. Ik groei en steun anderen op hun pad naar groei, zodat het niet zo eenzaam is. Ik groei en verbind mensen in het Vidante Netwerk, waar ik deel van de groep uitmaak, om elkaar te steunen, te inspireren, te motiveren.

Ik blijf altijd bang. Angst blijft bij mij om mij te beschermen tegen alles wat echt niet goed voor mij is. Maar wat onbekend is en angstig, maar ook aanlokkelijk omdat het mij verder helpt, omdat het goed is voor mij, niet alleen korte termijn, maar ook lange, dat volg ik. Omdat het een risico is dat de moeite waard is om te nemen omdat als het lukt het zo fantastisch zou zijn dat ik ervoor op mijn bek wil gaan. Mijn verlangens zijn mijn verlangens omdat ze kloppen met mij en wat ik moet doen. En als ik het soms nog wel eens vergeet, dan reken ik op de mensen om mij heen om mij liefdevol te helpen herinneren. Niet omdat ik het zonder hen niet red, maar omdat het zo fijn is om te voelen dat we in wezen elkaar allemaal begrijpen op ons gezamenlijke pad.