menu

Week 7: Wiebelweekje

Wat een fantastische, moeizame, zonnige, heerlijke rot week! Man, wat een heen en weer gewiebel.

manon, woensdag 11 mei 2016

Van heerlijk en moeiteloos en zelfverzekerd, naar onzeker, twijfel, komt nooit goed, naar vertrouwen, zachtheid, energie, knoop in mijn buik, vrij en stromend, en weer terug naar het begin. Wat een week! Ik ben er doodmoe van… Oh nee, ik barst juist van de energie… oh what ever!!!!

Op dit moment zit in in mijn nieuwe werkkamer, aan mijn nieuwe bureau lekker met een muziekje op in een verder helemaal leeg gebouw, me te settelen en te rommelen en nu dan te schrijven. Ik merk dat ik me nergens echt helemaal op kan concentreren. Alle dingen die ik doe gaan een beetje half half. Net even aan het tekenen: geen gum, geen puntenslijper. Ik kan ze gaan kopen, maar ik merk dat ik gewoon stop met tekenen. Ik maak het straks wel af. Nu ben ik benieuwd of ik dit verhaal wel in een keer af ga maken, of dat ook daar een break in gaat zitten en dan strakjes weer verder.

Gisteren heb ik een Facebook dag gehad. Van alles gepost. Maar ik was daar eigenlijk ook niet helemaal met mijn hoofd bij. Dus schrijf ik warrig en ga ik er vanuit dat iedereen al op de hoogte is van wie ik ben en wat ik doe. Dat is niet zo. De meeste mensen bekijken Facebook in de newsfeed en dat zijn losse berichten, geen pagina. En krijg ik allemaal vragen: wat bedoel je nou precies. Ik ben gewoon niet scherp. Mijn hoofd doet eventjes niet wat ik wil. Misschien moet ik het allemaal maar even loslaten en vandaag een focus-op-gevoel-en-kijk-wat-er-dan-gebeurd dagje, weekje, maandje, jaartje instellen.

Reken maar niet meer op mijn hoofd, mijn controlefreakyness, mijn heldere verstand. Het doet het niet meer, het is ergens onderweg stuk gegaan. En dat maakt dat ik wiebel. Want varen op gevoel, intuïtie, het zijn in het moment en niet in het moment hierna, is heerlijk ontspannend. De flow is moeiteloos, het zonnetje schijnt niet alleen buiten, maar straalt ook op mij neer als ik binnen ben. Maar ik ben zo gewend aan mijn ratio. Ik heb er blind op leren vertrouwen. Ik kan altijd van mijn vermogen tot plannen op aan. En nu vergeet ik de dag voor hemelvaart boodschappen te doen. Ik vergeet hoe ik moet regelen dat iedereen tegelijkertijd komt eten, ik vergeet hoe ik mensen moet aanspreken zodat ze mij en mijn onderneming leuk vinden. En dat is beangstigend.

Afgelopen weekend was ik heerlijk op Vlieland. Wat was het stralend, warm weer. Wat was het festival leuk! Wat was ook het werken in een bloody hete balie om de gasten te ontvangen ook leuk! Ik heb leuke mensen ontmoet en heerlijk gebabbeld. Op een gegeven moment zei een tijdelijke collega van de muntenverkoop: “Volgens mij heb jij heel veel plezier met jezelf.” En inderdaad, ik had reuze pret, met mijzelf, met haar, met de gasten. Ik dacht niet na, ik deed gewoon mijn vrijwilligers klusje, liet alles los en had het naar mijn zin. Misschien een puntje om te blijven meenemen in mijn “echte” werk. Loslaten, gewoon lekker gaan, vertrouwen op mijn kunde en plezier hebben.

Ergens weet ik dat dit allemaal symptomen zijn van een overgang. Symptomen van ontwikkeling. Ik ga naar een hogere trillingsfrequentie. Daarvoor moet ik even uit balans, om daarna in een nieuwe balans te komen. Als het stof straks weer gedaald is, ga ik rustig kijken hoe het landschap er nu uit ziet. En dat zal anders zijn dan hiervoor. Zo werkt het nu eenmaal bij iedereen. Ontwikkeling gaat gepaard met ongemakkelijkheid, met schuren en evenwichtsverlies. Maar ook al met glimpen van wat er achter de overgang te zien is. En dat uitzicht bevalt me wel. ik durf zelfs wel te zeggen dat mijn werk er achter die overgang nog beter op zal worden. En dat ik er nog meer plezier in zal hebben. Hoe lang dat nog weg is? Geen idee. Morgen, overmorgen, volgende maand… Ik ga het wel zien.

En dus maar even afwachten nog. Met een kaarsje bij mijn computer. In de lucht van net geschilderde tafel. Met mijn tekenwerk half af. En het verhaal van deze week toch in een keer geschreven. Petje af voor mijzelf!