menu

Week 6: Precies wat ik nodig heb

Ik vind het zo mooi om te merken dat, als ik op mijn eigen pad zit, ik in mijn eigen kracht sta, ik steeds precies dat voor mijn voeten krijg wat ik nodig heb.

manon, woensdag 4 mei 2016

Zit ik hem een beetje te knijpen over rekeningen, heeft er ineens een grote klant betaald. Zo klaar… Ik heb nu echt een nieuwe tafel nodig voor op mijn werkkamer (liefst een houten tafel, hoeft geen bureau te zijn en dan graag wit, zoals de kast), zie ik de ideale tafel ineens in de kringloopwinkel staan. Weliswaar niet in het wit, maar de kast had ik toch ook al zelf geschilderd, dus nu hebben ze echt dezelfde kleur. En op het moment dat ik een vraag over teamcoaching en een feedback training krijg, ontvang ik vrijwel direct weer even een reminder dat ik het anders aan moet pakken dan er letterlijk gevraagd wordt. Niet direct een praktische training, maar eerst veiligheid en kaders creëren, dan pas feedback training. En de tips en tricks zijn deze week niet van de lucht. Niets dat me niet bekend voorkomt, maar net weer even van een andere kant belicht. Dat geeft me weer een hele hoop inspiratie. Het universum is het blijkbaar met me eens dat ik op de goede weg ben.

Dat wil niet zeggen dat ik altijd maar met een kop vol zelfverzekerdheid rondloop. Ik sleep een hele hoop onzekerheid met me mee. Vanuit mijn eigen opgroeien, vanuit de generaties voor mij in mijn familie. Daar heeft onzekerheid, minderwaardigheid en zelfs zelfhaat welig getierd. Al zeker vijf generaties terug. En dat mag nu opgelost worden. In dit tijdsbestek waarin drie generaties bewust samen leven (mijn ouders, mijn zus en ik, onze kinderen) werken we met alle drie deze generaties aan het leven vanuit onze kracht. Mijn ouders zijn in de jaren zestig begonnen met hun bewustzijn van zichzelf en hun waarde. Ik heb jarenlang met hetzelfde geworsteld, maar laat de angst, de onzekerheid, het tekort denken steeds meer los. Mijn kinderen maken die transformatie mee in hun opgroeien en mogen het direct in hun leven meenemen. Prachtig. We werken samen om onze kracht te leren kennen en waarderen en om een lange belemmerende geschiedenis achter ons te laten. Het universum legt precies datgene op ons pad wat we nodig hebben. Mooie dingen om ons over te verheugen, moeilijke dingen om ons aan te laten groeien.

En soms geeft dat een crisis. Ineens een paniek: ben ik wel op de goede weg? Moet ik het anders doen? Moet ik dit plan laten gaan om dat plan uit te gaan voeren? Moet ik doorzetten, afhaken, mezelf toch maar weer verstoppen in een holletje?

Tien jaar geleden had zo’n crisis wekenlang kunnen aanhouden. Ik had mezelf helemaal gek kunnen maken. Door piekeren, door slaapgebrek (dit soort dingen komt altijd ‘s nachts extra goed tot zijn recht), door uiteindelijk knallende hoofdpijn. Dan weer even rustig aan, vooral niet meer aan denken, netjes de boel weer afsluiten. En weer verder op het oude pad, waar het alleen een kwestie van tijd was voordat ik weer een aanval van serieuze bestaanstwijfel kreeg.

Nu niet meer. De crises zijn er nog wel, gedachtepatronen zijn nou eenmaal niet heel makkelijk te doorbreken, maar nu duren ze een uur of twee. Zoiets. Wel ‘s nachts. Dan heb ik denk ik de minste kans om mezelf af te leiden en de meeste tijd en rust (ook in huis) om even bij mijzelf te zijn.

Zo ook vannacht. Ik werd wakker om een uur of half drie. Ineens in paniek. Doe ik het wel goed? Waarom zit er bij mij nog een weerstand op reclame maken? Waarom wil ik geen flyers ophangen, uitdelen? Is dit dan wel wat ik moet doen? Nee, ik denk het niet. Ik denk dat ik maar beter overal de stekker uit kan trekken (bijzonder hoe je dan ‘s nachts ook nog zo lekker kan overdrijven en dat het dan wel heel reëel voelt). Stoppen met alles is veel beter, veel rustiger. Wacht even… hoezo rustiger? Is dat geen vluchtgedrag? Moet ik er dan doorheen? Moet ik met geweld doordrukken? Moet ik dit, moet ik dat, moet ik zus, moet ik zo? De piekeraanval was tot volle bloei gekomen.

Na ongeveer drie kwartier vond ik dat ik het maar eens anders aan moest gaan pakken. Niets meer moeten, gewoon goed voelen wat er binnenin mij leeft en daar met mijn liefdevolle aandacht even bij blijven. En dat kan eigenlijk niet in bed. Mijn bed is om te slapen, niet om wakker nachtelijk werk in te verzetten.

Dus ben ik naar beneden gegaan en heb mij op de bank genesteld. Die moest ik delen met de hond die op zijn kleedje lag en niet van plan was ook maar een centimeter prijs te geven, maar een beetje gezelschap kan geen kwaad. En ik ben gaan voelen. En ik heb geprobeerd om geen namen of woorden te geven aan wat ik voelde, maar het gevoel gewoon op te merken. Ik heb het gevoel aandacht gegeven en aangegeven aandacht te hebben voor wat het gevoel nodig had. Ik heb heel diep adem gehaald om wat lucht bij het gevoel te laten komen. Uiteindelijk voelde ik de bevrijding. Het werd zacht en vrij van binnen.

Ik ben naar boven gegaan, zag dat het inmiddels al vijf uur was (had ik echt niet door) en ben lekker verder gaan slapen in mijn bed. En vandaag stroomt de energie weer.

Focussen is een methode waar ik graag gebruik van maak. Het zorgt dat ik uit mijn hoofd kan blijven en niet ga nadenken over wat het allemaal te betekenen heeft, maar gewoon voelen wat er is. De plannen komen later wel. Ik vertrouw op mijn inspiratie en intuïtie om daar weer vorm aan te geven. Het universum legt toch wel precies datgene op mijn pad wat ik nodig heb.

comments powered by Disqus