menu

Week 5: Stappen zetten

Wat was het een volle week! Vol in de zin van druk, veel afspraken, kennismaken, dingen te doen. Vol in de zin van betekenisvol. Nieuwe dingen, oude dingen afronden, angst en beven, slagen. Wat een hoop losse woorden, ik zal even concreet worden.

manon, woensdag 27 april 2016

De eerste tijd met Vidante heb ik vanuit huis gewerkt. Ik wist nog niet goed wat ik nodig had wat werkruimte betreft, ik had natuurlijk nog geen geld om uit te geven aan huur en op deze manier kon ik aan het werk wanneer het kon en thuis zijn voor kinderen en huishoudelijke aangelegenheden wanneer deze belangrijk waren. Mijn werk verspreidde zich een beetje over de dag heen. Ik greep de uurtjes die ik voorhanden had en dat werkte een poosje leuk.

Dingetje was wel dat mijn man ook vanuit huis werkt, mijn oudste dochter op het middelbaar onderwijs zit en dus op de gekste momenten thuis komt. Mijn jongste zoon is de enige die door de weken heen nog een beetje aan regelmaat doet. Ik werkte meestal aan een bureau beneden, mijn man op de werkplek boven. Kalmpjes aan begonnen we een beetje naar elkaar te grommen, te snauwen en te bijten.

Nu zijn er plannen voor een aparte werkplek in de tuin en ben ik ook een plekje buitenshuis gaan zoeken. Dat heb ik gevonden in een mooi oud pand net over de rivier. Het is van oorsprong een woonhuis, maar wordt nu gebruikt als kunsthuis. Beneden is een toonzaal, boven zijn twee kantoren en een logeer-meditatie-rommel kamer en boven is een soort appartement waar kunstenaars soms komen logeren om samen te kunnen werken. En laat dit pand nu van mijn ouders zijn! Ideaal dus. Ik mag de logeer-meditatie-rommel kamer gebruiken als werk-en-gesprekskamer.

Dan moest hij wel nog even opgeknapt worden. Want zoals het eruit zag kon het echt niet. Dus aan de slag! Samen hebben we schoongemaakt, gerepareerd, geverfd, tapijt gelegd, enzovoort. En we zijn vorige week echt een heel eind gekomen. Intensief gewerkt, maar het Vidante kantoor krijgt vorm.

Verder heb ik weer een aantal gesprekken mogen voeren met mensen. Sommige al voor de derde keer, soms ook met mensen die ik al kende, sommige ook als kennismaking. Ik heb weer mooie mensen mogen ontmoeten, mooie verhalen mogen horen. Daar doe ik het voor!

En mijn workshop “Ik ben mijn lievelingsverhaal” is in première gegaan. Superspannend! Met deze workshop ga ik met de deelnemers (en vooral ook de deelnemers onderling) kijken naar wat er nu echt belangrijk is in hun leven, via hun lievelingsverhaal van vroeger. De methode werkt 1 op 1. dat wist ik al wel. Nu moest ik met een grote groep (12, valt nog mee, maar in vergelijking met 1 wel een toename van 1200%) de controle loslaten en kijken hoe het proces gewoon ging lopen. Ze zijn niet allemaal uitgekomen waar ik ze had willen hebben, maar ze zijn gekomen waar zij aan toe waren. Allemaal hebben ze waardevolle inzichten mee naar huis genomen. Wat bijzonder! Wat een boost voor mijn zelfvertrouwen.

Daarnaast nog een intensieve trainingsdag waar ik ook weer mooie dingen heb gezien, meegemaakt en gedaan. En natuurlijk de verjaardag van mijn zoon. Die een dagje werd uitgesteld vanwege de trainingsdag. Heeft hij zelf bedacht: “Als jij naar school moet, doen we gewoon net alsof ik een dag later jarig ben”. Wat een pracht kind, wat een groot hart. Dat die van mij is! En mijn dochter die ondanks al haar gepuber zo vreselijk lief was voor hem, voor mij, voor haar vader… Wat een zegeningen.

Al met al dus een hele volle week. Met veel overgangen, voor-het-eersten, mijlpalen. En steeds daarachter het idee dat er precies op mijn pad komt wat ik nodig heb. De stappen die ik zet zijn precies de juiste voor mij. Ik heb in een flow gezeten van hier tot de maan.

Dan is het natuurlijk ook weer tijd om even uit die flow te stappen. Om soms ineens toch weer die twijfel te voelen. Om de dingen die ik bereikt heb afgelopen week te bagatelliseren: och, was het wel zo mooi…? Had ik het niet nog beter kunnen doen…?

Mijn hersens werken nu eenmaal (nu nog) zo. Het zijn maar gedachtestructuren. Binnen is buiten en buiten is binnen. Oh ja, ook nog leertherapie gehad. Wat mooi...