menu

Week 4: Juffertje Ongeduld twijfelt…

Nu ik officieel zelfstandig ondernemer ben geworden, heb ik heel wat van mijn oude angsten moeten afschudden. Ik heb ze aangekeken, naar ze geluisterd en ik heb ze verteld dat ik toch door ga met waar ik mee bezig ben.

manon, woensdag 20 april 2016

De oprichting van het Vidante Netwerk, dit project en sowieso het hele posten en mijzelf laten zien op internet is het gevolg van het afschudden van die oude angsten.

Ik ben (zo’n beetje) eeuwenlang heel druk geweest met mijn angsten: de angst om mijzelf te laten zien, de angst om niet belangrijk gevonden te worden, de angst dat mensen het maar raar vinden wat ik te zeggen heb, de angst dat ik er uiteindelijk niet toe doe, allemaal oude oer-angsten die neerkomen op: de angst dat ik er misschien wel helemaal niet mag zijn. Dat ik de wereld onverschillig laat. Dat de wereld het mij misschien zelfs wel kwalijk neemt als ik zo brutaal ben om ruimte in te nemen.

Wat een energie heeft mij dat gekost. Te willen zijn wie ik ben, maar mijzelf tegenhouden om te zijn wie ik ben omdat ik bang ben. Bang ben dat het niet goed is wie ik ben. Maar tegelijk weet ik dat het prima is om te zijn wie ik ben en weet ik ook dat ik van waarde ben, maar stel je voor dat het toch niet zo is…. Hoe denk ik mijzelf klem… ik ben er een kei in.

En nu was het tijd om er mee af te rekenen! Om mij niet meer te laten belemmeren door van alles en nog wat. Gremlins op mijn schouder, skeletten in de kast, monsters onder mijn bed. Ik kwam, ik zag en ik overwon. Ik deed precies waar ik bang voor was, ging dwars door de hartkloppingen, paniek en misselijkheid heen en ik overwon. Toch…? Dus… nu… klaar…?

Nee dus. Een kwestie van jammer. Niet klaar. Meer iets van: de eerste horde is genomen en we zijn klaar voor de volgende.

Want nu laat ik mijzelf zien. Ik post waar ik voor sta. Waar ik goed in ben, wat ik kan en dat ik dan nog steeds (net als iedereen) een mens ben met aarzelingen, angsten, onzekerheden. En de wereld weet niet wie ik ben! Ze staan nog steeds niet in drommen te juichen langs de weg als ik voorbij kom. Ze roepen niet allemaal: hulde aan de dappere Manon! Nou ja, dat hoeft dan ook niet perse… ik kan het best met minder doen. En denk niet dat ik niet superblij ben met jullie allemaal. Echt wel, maar dit project gaat over eerlijkheid, dus moet die er ook zijn. Blijkbaar denk ik ergens toch dat ik de bevestiging van de buitenwereld nodig heb om te mogen doen wat ik doe. Als jullie niet met zijn allen laten weten dat het fijn is dat ik er ben, ga ik twijfelen. Dan wordt ik ongeduldig. Heb ik meer dan tien leden in het netwerk? Ik wil er eigenlijk graag vijftig. Dan…

Als niet iedereen direct aan boord van Vidante springt, is Vidante dan wel de moeite waard? Heeft het Vidante Netwerk wel een plek in de wereld verdient als het nog niet op volle sterkte is?

Ja, Juffertje Ongeduld. Ja. Want als ik alles weer even loslaat. Niet meer denk aan wat anderen denken, of willen, of doen, wil ik dan dat Vidante bestaat. Vind ik dan dan Vidante en het Netwerk waardevol zijn? Ja dat vind ik. Het is goed dat ze er zijn. Ik ben blij dat ze er zijn. niet alleen voor mij, niet alleen voor een ander, maar voor allebei.

Dus, geduld en vertrouwen. Na angst komt geduld en vertrouwen. Dat is de volgende horde die ik ga nemen. En het lukt me deze week aardig.

Nu eerst gesprekken voeren, een workshop geven, een nieuwe werkkamer opknappen en inrichten, een verjaardag vieren. En rustig mijzelf zijn.

Geduld en vertrouwen.