menu

Week 3: welke regels…?

Een steeds terugkerend thema deze week was: werk ik wel volgens de regels? Of beter gezegd: vind ik “de regels” wel van toepassing op mij?

manon, woensdag 13 april 2016

Het kwam terug in de coachingsgesprekken van deze week, maar ook in mijn eigen leven, met vrienden en kinderen. Het was niet het enige onderwerp van gesprek hoor, mijn week was wel net wat afwisselender dan dat, maar opvallend was het wel. Het sprak mij ook aan. Het werd een vraag die ik mijzelf ging stellen.

Volgens welke regels leef en werk ik wel of juist niet?

En dan heb ik het niet over de stoppen-bij-rood-licht regel, of de niet-weglopen-zonder-te-betalen regel. Maar wat bedoel ik dan wel… Dat vind ik lastig uit te leggen (dat is overigens wel een groot plus punt aan dit avontuur: ik word gedwongen om ideeën en denkbeelden in woorden om te zetten. Daar word ik helder van in mijn hoofd).

Eigenlijk bedoel ik dat ik iemand ben die uniek is en op een unieke manier werkt. Dat geldt in wezen voor iedereen, maar ik bedoel het wat specifieker. Met Vidante begin ik een onderneming zoals die er nog niet is (bij mijn weten). Het heus niet wereldschokkend en compleet vernieuwend, maar het is wel uniek. Ik werk er namelijk in. En ik werk volgens mijn visie, die weer net anders is dan die van anderen. En ik werk op mijn eigen manier. Liefst aan een soort keukentafel (als in: een gesprek aan de keukentafel waar iedereen zich lekker op zijn gemak voelt), met veel zelfonthulling (waarom zouden mijn ervaringen jou niet mogen dienen). Ik ben er voor de klant, voor de cliënt, maar ik ben heel persoonlijk aanwezig. Met al mijn kracht en mijn kwetsbaarheden. Ik wil de klassieke counselor-cliënt status quo doorbreken. Als je bij mij komt, ben ik op dat moment je vriendin, diegene die het beste met je voor heeft. Waarvan je kan denken: “Hee, zo verschillend zijn wij niet, als zij het kon, misschien kan ik het dan ook wel”. Ik dring me niet op, ik leg de aandacht niet bij mezelf, maar ik sta met alles wat ik heb ten dienste van jou op dat moment. Dus ook met mijn onzekerheden en mijn proces.

En dat doet niet iedereen tot hetzelfde niveau als ik . Dat hoeft ook niet, ieder heeft zijn eigen manier, maar daar voel ik mij lekker bij. Iedereen trekt ook de mensen om zich heen aan die daar bij passen. En zo is er voor iedereen wel een groep mensen die fantastisch bij hem of haar past. Toch? Ik trek nu ook al de mensen aan die resoneren met mijn ideeën. Ja, of ik bij die van hen, het is maar net hoe je het bekijkt.

Het is ook wel spannend om op deze manier over mijn werk en mijn leven na te denken. Dat er geen zo-doen-wij-dat-nou-eenmaal meer is, alleen nog maar een zo-denk-ik-erover. En dat voelt heel open en kwetsbaar. En dus spannend en heel erg vrij. En als het dan ook nog zo’n beetje de hele week heerlijk voorjaarsweer is, dan heb ik een goeie week!!!

Het leuke is dat ik steeds meer om mij heen opmerk dat anderen het ook zo doen, of willen doen. Ik kom binnen mijn vriendenkring, op Facebook of andere media, steeds meer mensen tegen die zichzelf als ondernemer, of hulpverlener, of hoe je het ook wil noemen, niet meer echt thuis voelen in de traditionele vakgroepen. “Hoe moet ik mijzelf noemen? Ik ben niet echt dit, maar ook niet echt dat…” Daar liep ik ook tegenaan en als ik eerlijk ben, nu nog wel eens. Ik kan niet goed een etiketje plakken op dat wat ik doe.

Eerder zag ik dat als een teken van mijn onzekerheid. Of dat ik het allemaal nog niet helder genoeg op een rijtje had. Dat anderen die dat wel kunnen (ik zit in de welness en gezondheidsindustrie bijvoorbeeld. Moet je je er een beetje een opgeblazen gezicht bij voorstellen met een gewichtige stem…), dat zij ervarener waren dan ik. Dat ik van hen te leren heb.

Echt niet! Tuurlijk, Vidante kristalliseert zich nog steeds uit. Ik kan er nog steeds niet altijd precies de vinger op leggen wat ik nou doe, maar dat hoort zo!!! Want, ik ontwikkel mij. Ik kan niemand in een elevator pitch uitleggen wat mijn meerwaarde is. Want ik ben mijn eigen meerwaarde. En ik ben nou eenmaal niet in een minuutje uit te leggen. Gelukkig niet zeg, dan was je misschien ook in een minuutje weer met me klaar.

Je moet me leren kennen om te weten of je met me wil werken. Je moet daar even de tijd voor nemen. Je moet je aangesproken voelen door mij en mij leren kennen. En dan kunnen we samen werken. Want ik leg al mijn kwetsbaarheden bloot, wat ik krachtig vind aan mijzelf, waar ik onzeker over ben. En ik verwacht dat ook van degene wie ik begeleid, of aan wie ik een workshop geef. Als ik echt vanuit mijn drijfveren, mijn kern wil leven en werken is er geen verstopplek meer. Dan is er niets meer om je achter te verschuilen. Dan werken wij samen, in verbinding, van kwetsbaar mens tot kwetsbaar mens.

Daarom ben ik nu precies aan het doen wat ik moet doen. Aan het bouwen van vertrouwen. Vertrouwen op mijzelf, op jou, en jij op mij. Dank je wel dat je mij deze tijd, deze aandacht gunt. Tot volgende week. Ben benieuwd wat die weer te brengen heeft.