menu

Week 26: contrast, emotie en leermomenten

De afgelopen maanden het ik het steeds weer. Ik kom in een situatie, of een gesprek die een negatieve emotie bij me oproept. Irritatie, boosheid, verdriet. Veel meer dan de situatie eigenlijk verdient. Ik reageer dus buitensporig emotioneel.

manon, woensdag 21 september 2016

Heel boos, super geïrriteerd, mega gefrustreerd, oneindig verdrietig. En middenin de emotie komt ook een totaal ander besef: dit is het mechanisme dat het veroorzaakt, dit is het patroon, dit doe ik op dit moment, dit is de pijn waar ik eigenlijk op reageer. Nu mag ik het loslaten. Beter gezegd, nu laat het mij los. De emotie is eigenlijk het afscheid van iets ouds.

Soms is het klein, soms is het groots. Maar steeds verschuift er iets fundamenteels in mij. Ik voel uiteindelijk meer ruimte, meer lichtheid, meer vrijheid. Ik zit niet langer vast in het patroon, ik kan kiezen. En dat wil niet zeggen dat het makkelijk is hoor! Man wat een emoties gaan er dwars door me heen. Dat ik snap waar verdriet van komt, maakt op dat moment de pijn niet minder heftig, de tranen niet minder heet. Ik weet wel op het moment zelf dat het goed is. Dat het moeilijk is, dat het pijnlijk is, maar dat het goed is dat het er is.

Uiteindelijk kan ik degene die de boosheid, de frustratie, het verdriet heeft getriggerd bedanken. Bedanken voor de gelegenheid om weer meer in vrijheid te kunnen stappen. En voor je nou helemaal afhaakt van mijn verhaal vanwege het hoge zoete-lieve gehalte: het wil niet zeggen dat ik dat altijd letterlijk doe, het wil ook niet zeggen dat ik dan weer goede vriendjes ben met iedereen of dat alles is vergeven. Sommige mensen gedragen zich op bepaalde momenten nou eenmaal enorm assholia, en daar hoef ik niet blij mee te zijn. Maar ze waren voor heel even mijn leraar. Toen ik ophield om naar hen te kijken en ze de schuld te geven zag ik mijn patroon. Dat gaat niet over schuld en aandeel in het gesprek of de situatie, maar alleen over wat het met mij deed. En wat dat betekent voor mij. En reageer ik vaker zo? En betekent dit dat ik vastzit in dit bepaalde patroon? En wil ik dat eigenlijk wel? En wordt het niet eens tijd om afscheid ervan te nemen? En waarom doe ik dat dan niet gewoon NU? En daar heb je hem. De kans op vrijheid. En ik grijp hem!

Gisteren was ook weer zo’n moment. En nu was het de Moeder der Patronen die ik even tegenkwam. Mijn familie-karma. Het Grote ik-word-niet-gezien-gehoord-erkent patroon. En ik ontmoette dit patroon bij de bron in mijn leven van ditzelfde patroon: mijn vader. Oei! Ik voelde mij enorm niet-gezien-niet-gehoord-niet-erkent. En dat deed pijn. Dat voelde ik heel diep als een enorme staaf van pijn via mijn keel naar mijn buik. En hij wilde het niet zien, niet horen, niet erkennen op dat moment.

Ik ben even weggegaan uit de situatie en heb ergens alleen in de natuur de pijn gevoeld, en doorvoeld. Ik zag het patroon van generaties lang in mijn familie waar dit thema een centrale rol speelt. Ik zag mijn familie met hetzelfde thema worstelen en het toch doorgeven aan de volgende generatie, totdat het bij mij kwam. En ik geef het nu terug. Het is een cadeau dat ik niet wil accepteren. Ik heb er een poosje als het ware mee gespeeld en nu geef ik het terug. Wat anderen in mijn familie ermee doen mogen zij zelf bedenken. Het is voor iedereen anders, het speelt voor iedereen een andere rol. Maar ik stop ermee. Ik laat me gewoon zien, ik laat me gewoon horen en ik word daardoor erkent voor wie ik ben. Punt.

Vannacht heb ik veel gedroomd (ja, dat krijg je er dan van). En het terugkerende thema van deze dromen was acceptatie. Het besef dat ik alles accepteer wat zich in de realiteit van mijn leven voordoet. The good, the bad and the ugly. Het is er en ik deal ermee. Met de patronen, de emoties, de vrijheid, de vreugde. Wanneer het zich aandient doorleef ik het en beslis ik hoe ik ermee om wil gaan. En dat betekent dat ik mij soms heel verdrietig voel, dat ik soms ook heel erg boos ben, dat ik echt mijn negatieve emoties wel heb. Maar dat ik beslis of ze MIJ bepalen, of dat ik ze even ruimte geef. Of ik ze inzet voor heling of voor destructieve acties. Dat ik er iets uithaal, of er alleen energie instop.

En dat is de weg naar binnen die ik ook via Vidante aan anderen wil leren. Vaak is het leuk om bij jezelf thuis te komen. Je komt verrassingen van jezelf tegen, waarvan je niet eens wist dat je ze had. Je komt je kracht tegen, je talenten, je vreugde, je moeiteloosheid, je tomeloze energie, je vrijheid. Maar soms kom je ook je moeilijke kanten tegen. Je schaduw, je patronen, je angsten, je verdriet. Laat ook dat je leraar zijn. Je leraar, maar niet je baas. Jij zit achter het stuur weet je nog? Jij bepaalt naar wie je luistert en wanneer je dat doet. En voel de ruimte, de vrijheid, de energie die achter deze zogenaamde negatieve kanten zit. Die energie kan je gebruiken, zodra jij het patroon weer bepaald en het patroon ophoudt jou vast te houden. Je weet me te vinden als je me nodig hebt toch?

Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie aandacht, je geduld, je reacties, je stilte in de afgelopen maanden. Ik heb ervan genoten om deze verhalen iedere week te schrijven. Dank dat je erbij bent geweest, dat je naast me hebt gestaan.

Volgende week is het even stil hier wat betreft het half jaar project, maar de week daarna begin ik aan mijn nieuwe project: een half jaar Luisteren naar Binnen.

Ik hoop je dan gewoon weer te ontmoeten hier.

comments powered by Disqus