menu

Week 25: Synchroniciteit en het opgeven van mijn innerlijke slachtoffer

Vanmorgen werd mij pas echt duidelijk waar het verhaal van deze week over moest gaan. Zo ongeveer wist ik het wel, maar vanmorgen kwamen alle lijntjes bij elkaar in een mooi synchroniciteit-web.

manon, woensdag 14 september 2016

Ken je dat? Dat inzichten ineens komen vanuit het bij elkaar komen van allemaal verschillende lijntjes, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben? Er gebeurde deze week van alles, ik kon er maar geen chocolade van maken, liet het uiteindelijk maar los en hop, daar was het inzicht. Ik mag de laatste restjes van mijn innerlijk slachtoffer loslaten en volledige verantwoordelijkheid nemen voor het creëren van mijn leven.

Nou klinkt dat, als het goed is, voor jullie niet onbekend. Ik ben al jaren bezig om van re-actief naar pro-actief leven te komen. Om verantwoordelijkheid binnen in te zoeken en niet naar buiten te kijken. Om te leren van wat het leven mij biedt en niet weg te zakken in wat mij overkomt. En dat lukt bijzonder goed! Maar zoals altijd met belangrijke thema’s in je leven komen ze steeds terug op steeds een niveautje dieper. En zo ook deze.

Wat was er dan aan de hand? Het gaat te ver om alle lijntjes te beschrijven die hiernaartoe leidden, dan zou dit verhaal een tikkeltje te lang worden (oftewel, dan zou het volgende week nog niet klaar zijn). Dus ik begin gewoon even bij maandag.

Maandag was een rare dag. Een dag waarbij alles net niet lekker liep. Ik kreeg ‘s ochtends een virus op mijn computer binnen via een video op mijn Facebook tijdlijn. Eerst paniek! Heeft iemand mijn account gehackt? Heeft iemand mijn computer gehackt? Gegijzeld? Wat nu? Daarna daadkracht. Chrome afgesloten, wachtwoorden via een andere computer laten wijzigen, belangrijke documenten in de cloud gezet en computer opnieuw geïnstalleerd. Gedoe, irritant, maar te doen. Eigenlijk was ik best trots op mijzelf dat ik het kalm kon aanpakken en los kon laten dat ik die dag even niet bereikbaar was via mail en Facebook.

Ik werd maandag niet alleen digitaal aangevallen, maar ook in real life. Door wespen. Ik heb/had een wespennest in de buitenmuur. Dat was een tijdje niet zo’n probleem. We zouden het die dag weg laten halen. En ineens had ik maandag minstens tien wespen in huis rondzwermen. Eentje weg, de volgende al weer binnen. Kalm gebleven, wespen gehandeld, meneer gebeld waar-blijft-u-nou, morgen komt u? Oké, ik hou het nog wel een dagje vol.

Daarnaast liepen er nog een heleboel kleine dingetjes net niet helemaal fijn. Steeds probeerde ik mij er niet teveel van aan te trekken, ik ging gewoon door, ruimde de rommel op, ademde diep door en ging weer verder. Tot ik ‘s avonds bij het eten mijn vinger brandde aan een hete pan en ik een dikke brandblaar zag verschijnen. En mijn hele gezin niet direct klaar stond om te helpen. Toen voelde ik mij wel even ellendig. Ik heb expliciet om hulp gevraagd en we konden weer door. Maar mijn tax was wel een beetje bereikt, de tranen prikten en ik gaf de dag maar even op.

Ik heb me die maandag steeds afgevraagd wat zo’n lastige dag mij nou te zeggen heeft. Wat is nou de bedoeling dat ik daarvan leer? En ik kon geen antwoord vinden. Sommige dingen kwamen door acties van anderen, sommige door acties van mijzelf en sommige waren gewoon hoe het leven loopt. Geen touw aan vast te knopen op dat moment. ‘s Nachts was de druppel. Het was warm, ik sliep onrustig en steeds als ik in slaap viel begon, om redenen die niemand weet, de hond te blaffen. Hard. Wakker! Nee!!!

En ik werd zo boos! Ik was het helemaal zat! Niemand bepaald hoe mijn leven loopt behalve ik! Iedereen met zijn pootjes van mijn leven af! Ik ben de baas over mijn eigen leven! Ik creëer mijn eigen leven! Ik stuur mijn energie de wereld in en dat is dat! Ik zet de poort open universum, kijk maar wat je er mee doet! Ik zorg voor mijzelf! Energetisch nam ik het roer weer over. Tot dat moment had ik me echt niet gerealiseerd dat ik met mijn energie de zeggenschap over wat mij overkwam buiten mijzelf had gelegd. Ik voelde mij heel diep verstopt toch slachtoffer van mijn dag, mijn omgeving, de wereld. Maar ik nam de zeggenschap terug! Als ik wil slapen, dan ga ik slapen!

Dat is me wonderwel gelukt. De rest van de nacht sliep ik prima. En toen ik ‘s ochtends de hond ging uitlaten en hij dacht eigenwijs te kunnen zijn, heb ik dat met mijn energie een halt toegeroepen. Daar reageerde hij direct op. We hadden een fijne wandeling, allebei. En ik kon de krachtige boosheid weer loslaten en vanuit kalmte en kracht handelen.

Vanmorgen las ik op Facebook twee mooie blog over slachtofferschap. Dat het zoeken naar tekens vanuit het universum een excuus kan zijn om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. En ik realiseerde mij dat ik de laatste tijd die neiging ook had gehad. Het zoeken naar tekens om mij te vertellen of ik op het juiste pad zit of niet. Het trekken van kaarten, het zoeken naar dubbele getallen, enzovoort. Ik laat me er niet door leiden, ik laat echt geen beslissingen van tekens afhangen, maar toch, ik zoek ze wel. Uit onzekerheid. Uit een gevoel dat ik bevestiging nodig heb. Uit het gevoel dat ik zelf toch niet helemaal verantwoordelijk ben voor mijn leven, dat er iets is wat mijn pad bepaalt.

En daar kwam alles bij elkaar. Synchroniciteit. Ik mag ook dat laatste restje slachtoffer, afhankelijkheid, onzekerheid loslaten. Ik creëer mijn eigen leven. En ik deal met wat er op mijn pad komt, ik leer van wat er op mijn pad komt. Maar ik bevestig mijzelf, ik maak mijn beslissingen gebaseerd op wat ik graag wil. En ik stuur mijn meest krachtige energie de wereld in, zodat mensen daarop kunnen reageren en resoneren.

Dank je wel universum, synchroniciteit, mensen om mij heen en niet te vergeten lieve hond, voor deze mooie les in zelfstandigheid en kracht.