menu

Week 24: De ultieme vrijheid van het los laten

Afgelopen weekend was ik (voor de achtste keer) op het mooie Vlieland voor Into The Great Wide Open. Een festival waar zo’n tien jaar geleden een aanzet voor werd gegeven op datzelfde Vlieland.

manon, woensdag 7 september 2016

We waren daar met onze kinderen en vrienden (met hun kinderen) en filosofeerden dat het zo belangrijk is voor kinderen om op te groeien met muziek en kunst. En dan niet alleen op een cd speler  (tegenwoordig een telefoon), of in een museum of boek, maar echt, live, terwijl je erbij staat en ziet hoe de makers aan het werk zijn. De energie van het werk meevoelen en nieuwe dingen ontdekken, voorbij wat de tv of school aanbiedt.

Op andere plekken in Nederland hadden meer mensen dit soort ideeën en voilá, een paar jaar later was ITGWO geboren. Inmiddels uitgegroeid tot belangrijk festival waar je met de hele familie naartoe kan om te genieten van muziek, beeldende kunst, eten en drinken en (niet onbelangrijk) de zee, het strand en het eiland. En wij genieten ieder jaar weer met onze kinderen.

Dit jaar kan ik achteraf zeggen dat ik meer heb genoten dan andere jaren. Naast een mooi weekend is het voor mij ook altijd hard werken geweest. Mijn man is druk tijdens het weekend. Met de vormgeving, de website, projecten, interviews, regel dingen, van alles. En ik heb mijn twee kinderen mee en wil daarnaast ook nog wel eens wat meewerken, gewoon omdat het leuk is. We hadden jarenlang altijd een lieve vriendin, of ons nichtje mee die ook lekker op stap kon met de kinderen, zodat ik mijn handen een beetje vrij had, maar het voelde vaak toch als een spagaat en met iedereen rekening houden.

Dit jaar was er niemand mee. Ja, onze kinderen met een vriendinnetje van onze dochter. En ik heb me vrijer gevoeld dan welk jaar dan ook. Ik was ontspannen, heb precies gedaan wat ik echt graag wilde en heb tegelijk genoten van mijn weekend met de kinderen. Ik heb mijn feestje voor het eerst echt vrij kunnen vieren.

Tuurlijk ben ik nu een beetje “stuk”. Ik moet echt even bijkomen van een weekend met meer dan 6000 mensen om me heen. Van laat naar bed en op tijd weer op. Van alle prikkels en alle vragen en alle drukte. Maar het was het waard! De kinderen zijn wat groter, ze zijn vertrouwd op het eiland, kunnen echt wel even alleen zijn en dat heb ik voor het eerst in alle vertrouwen kunnen ervaren. Zonder back-up volwassene om me te helpen.

Ik heb losgelaten dat iedereen afhankelijk van mij is. Ik heb losgelaten dat ik deze week weer gewoon mijn werk te doen heb. Ik heb losgelaten dat de terugreis na zo’n weekend best veel is en dat ik mij daar goed op moet voorbereiden. Ik heb gewoon gedaan wat mij voor de voeten kwam. Een stap tegelijk. Niet al te ver vooruit kijken, maar doen wat me nu het leukste lijkt, of wat ik nu even te doen heb. Het volgende moment is voor dan. Ik heb het super gezellig gehad met mijn kinderen, maar ook met mijn man. Het was veel gezelliger om te genieten van de momenten en de feestjes dan om steeds te verzinnen dat morgen ook nog kwam. Heerlijk.

En dat drukt mijn neus nog even op het feit dat los laten de ultieme vrijheid in zich herbergt. En dat los laten niet betekent dat je daar keihard je best voor moet doen (wat natuurlijk zowieso heel tegenstrijdig is, maar toch precies wat ik altijd leefde). Want los laten is ontspannen kijken naar wat er recht voor je ligt, niet naar drie stappen verder. Dat betekent niet dat je niet moe wordt, dat je niet hard werkt, maar niet meer dan wanneer je de ballen van de toekomst ook alvast in de lucht wil houden. En het is gewoon zoveel leuker om het op een vrije, losse manier te doen.

Mijn doel was een leuk weekend voor iedereen. Dat we aan het einde van het weekend konden zeggen: wat hebben we het leuk/fijn/goed gehad. En dat doel heb ik toen weer losgelaten. Zodat ik mij kon overgeven aan het moment zelf. Zodat ik kon zien welk cadeau er nu voor mijn voeten lag om op te pakken en uit te pakken. Want als je het grote doel in je hoofd blijft vasthouden is er geen plek voor nu. Dan is er alleen plek voor “aan het einde van het weekend”. En dan vergeet je nog wel eens dat je het weekend in ieder apart moment aan het creëren bent. Dus eerst doel zetten, dan los laten en alleen kijken naar welke stap je nu kan nemen.

Dat geldt voor zo’n weekend, voor een festival feestje, maar ook voor de overige onderdelen van het leven. Dit principe is toe te passen op je werk, op je leven met je gezin, op je opleiding, op alles. Zet je doel, laat het los, geniet van iedere stap (of baal even, maar zet dan ook weer die volgende stap), kijk af en toe even naar dat doel (ben ik nog op koers, is het nog steeds mijn doel, moet ik iets aanpassen) en laat weer los om te genieten van de weg ernaar toe. Het kost je evenveel energie (in ieder geval in het begin, later wordt het steeds energie besparender), maar het levert een hoop meer plezier en ontspanning op. Het lijkt zo simpel en eenvoudig, maar kijk eens naar hoe vaak je dit principe toe past in je leven. Dat zal vaker niet dan wel zijn.

Kijk voor de lol van de week eens naar je eigen gewoontes hierin. Kan je dit principe van: doel zetten, loslaten en genieten van elke stap die voor je neus ligt toepassen? Of ben je toch bezig met drie stappen vooruit kijken? Laat je je tegenhouden omdat je het gevoel hebt dat je nog niet bij je doel bent? Zie je die ene volgende kleine stap altijd? Of kijk je daar gemakkelijk overheen waardoor je het je zelf onnodig moeilijk maakt?

Laat het weten! Ik ben echt oprecht nieuwsgierig naar jullie ervaringen met alles wat ik in deze verhalen aandraag. Ik kijk uit naar het gesprek met ieder van jullie!