menu

Week 23: Seizoenen in mijn leven

Het is nog net even zomer. En dat voelen we! Nog net even die heerlijke warme dagen, terwijl de herfst al op kousenvoetjes de wereld binnen sluipt. Ik hou van deze tijd.

manon, woensdag 31 augustus 2016

Ik hou van die mengeling van melancholie van de zomer die bijna voorbij is, de energie die ik heb na de vakantie, de volle pracht van de natuur in de vroege herfst, de overvloed van de oogsten, de spanning waarmee ik uit kijk naar wat het nieuwe seizoen en het volgend jaar mij te bieden hebben. Het voelt ook altijd als een nieuw jaar, zo tegen september. Dat is niet zo raar wanneer je bedenkt dat ik schoolgaande kinderen heb en ook zelf een nieuw schooljaar in stap. De zomer is geweldig, heerlijk, ontspannen, maar de herfst heeft zijn eigen energie en volle kracht.

Ik werk heel graag met de seizoenen. Zowel letterlijk, door buiten te zijn en me mee te bewegen met het ritme van het weer, als figuurlijk door te kijken naar de symboliek van de seizoenen en hoe zij op die manier een plek hebben in mijn leven. De herfst staat daarin symbool voor transformatie. Wat in de winter binnenin je is ontstaan, waar je in de lente voorzichtig mee hebt kunnen experimenteren, wat in de zomer tot bloei is gekomen en waar je de vruchten van hebt kunnen plukken, komt in de herfst tot een volledige transformatie waarbij het nieuwe ineens moeiteloos gaat.

Ik voel dat altijd heel sterk. Wanneer ik een ondertoon in mijn gevoelsleven heb die mij ineens als vreemd opvalt, dan kijk ik even naar mijn innerlijke seizoen. Waar gaat mijn gevoel over? En in welk seizoen zit ik met dat gevoel? Eigenlijk valt dan altijd het kwartje. Het gevoel is niet meer vreemd, maar volkomen begrijpelijk en logisch. En net als de seizoenen buiten gewoon hun eigen gang gaan zonder zich iets van mijn wensen aan te trekken, is dat met mijn innerlijke seizoenen ook zo. Ik kan wel willen dat ik in de zomer zit en vol in bloei sta, maar als ik diep van binnen nog iets voor te bereiden heb, blijf ik gewoon nog even in de winter. Als ik eenmaal begrijp hoe of wat, kan ik mij daar ook gewoon aan over geven. De seizoenen gaan hun eigen gang, maar er komt altijd een volgend seizoen. Precies op tijd, precies op het juiste moment, geen seconde eerder of later.

Dat is een heerlijk bevrijdend gevoel. Ik hoef alleen te zijn, te ervaren, te herkennen en te erkennen. Dan gaat alles vanzelf. Het stroomt precies hard genoeg. Ik kan genoeg zegeningen tellen om dankbaar te zijn voor mijn leven. Ik krijg genoeg gedonder op mijn pad om mijn angsten te kunnen aankijken, om mijn verdriet te kunnen toelaten en te helen wat geheeld mag worden. Ik krijg genoeg kansen en uitdagingen aangeboden om te groeien en het spel van het leven met plezier te kunnen spelen.

Problemen ontstaan pas wanneer ik mij verzet tegen wat is. Wanneer ik vind dat iets wat in mijn leven gebeurt er niet zou moeten zijn. Wanneer ik als een gek ga proberen om met mijn blote handen de stroom tegen te houden, of om te leiden. Als ik een moment wil vasthouden wat niet vastgehouden kan worden, of mijzelf naar een toekomst wil dwingen die er nog niet is voor mij. Wanneer ik naar iemand anders kijk en bedenk dat die stroom zoveel mooier, voller, rijker is dan de mijne. Dat zorgt voor spanning en onvrede.

Plotseling werken de seizoenen niet meer voor me. Ik wil niet in de lente zitten, ik wil de herfst! Of de zomer! Of ik durf helemaal niet de zomer in en wil het liefste terug naar de winter. Of ik wil niet meer naar binnen kijken, maar dat het leven gewoon even doet wat ik het leukste vind. En dat gebeurd niet! Van verzet komt spanning, van spanning stress, van stress ruzie en voor ik het weet zit ik weer in de ego toestanden die ik niet meer wil.

Daar ga ik natuurlijk niet blijven zitten. Want ik begrijp het leven heus wel. Ik weet ook wel dat het weer een overgang is naar een level dieper, hoger, verder. Ik doorzie weer een patroon, kom weer een stapje verder.

Herken je dat? Dat gevoel van flow als je gewoon laat zijn wat is, doet wat er op dat moment voor je neus ligt en loslaat wat er verderop staat te gebeuren? En dat er pas gedoe ontstaat als je je niet meer met het hier en nu bemoeit maar met wat geweest is, nog moet worden, of hoe een ander zijn of haar leven leidt?

Op het moment staan we op de drempel van de buitenwereld. En ik voel de herfst in mijn hele lichaam. Ik transformeer wat ik in het afgelopen jaar heb geleerd. Ik breng alles in de praktijk wat ik aan levensinzichten heb gekregen. Met steeds meer gemak, met steeds meer vanzelfsprekendheid. Ik zit in de flow wanneer ik me focus op de flow. Het overkomt me niet meer zomaar, ik kies ervoor. En ik sta nog genoeg aan het begin van dat proces om me erover te verbazen en me te beseffen hoe ver dat afstaat van de persoonlijkheid die ik zo lang met me meegenomen heb.

De wereld is een spiegel van mijn innerlijk. Zo buiten, zo binnen. Ik kijk met steeds meer liefde in die spiegel. Met verdriet, met boosheid, met vreugde, met angst, maar altijd met liefde. Ik hou van het beeld dat er naar me terug gespiegeld wordt. En dat wil ik anderen ook zo graag leren! Dat gun ik echt iedereen, omdat het voor iedereen toegankelijk is. Het is soms moeilijk, het is soms beangstigend om echt te leren houden van de spiegel die de wereld is, maar het is zo ongelooflijk de moeite waard.

Wanneer de echte herfst begint, rond ik dit schrijf project af en begin ik aan een nieuw project. Het is tijd om verder te gaan. Jullie mogen allemaal met me mee wanneer je benieuwd bent en in contact wil blijven iedere week. Graag zelfs! Ik zal daar snel meer over schrijven.

Voor nu: heb je vragen voor mij? Heb je dingen gelezen in de afgelopen weken, maanden, waarvan je het gevoel hebt dat je het niet kan pakken? Of dat het niet jouw waarheid is? Of gewoon vragen over mij, mijn leven, mijn werk? Stel ze nog! Dat kan onder het blog, maar ook wat meer privé via een mailtje. Ik sta altijd open voor alle vragen, dus stel ze gerust.