menu

Week 21: In mijn overvloed staan

Ik heb een veertienjarige dochter.

Ik had nog nooit eerder een veertienjarige dochter.

Ik had al veertien jaar een dochter, maar deze week pas een van veertien jaar.

Wat bijzonder en eng en prachtig.

manon, woensdag 17 augustus 2016

Het is prachtig omdat ik haar iedere dag meer in haar eigen zelf zie groeien. Met alle aanvaringen die zij heeft met de wereld om haar heen, zie ik haar kiezen en besluiten welke koers zij wil aanhouden. Misschien komt ze daar op den duur nog wel weer op terug in haar leven, maar dat maakt niet uit. Ze kiest en kiest bewust. Zij is een fijn mens om bij te zijn, een warme persoon, een krachtige leraar, een spiegelende leerling. Kortom, het is prikkelend om bij haar te zijn en ik verveel me niet.

Het is ook eng omdat ik weet hoe ik mij voelde toen ik veertien was. Omdat ik weet dat veertien jaar zijn, pijn kan doen. Op het moment dat je zelf nog aan het besluiten bent wie je bent en wie je wil zijn, kunnen anderen het je flink lastig maken. Door over je grenzen heen te gaan, door jouw overgave aan het leven voor eigen doeleinden te gebruiken, door vanuit respectloosheid naar zichzelf, respectloos naar een ander te zijn. Ik vond mijn pubertijd niet makkelijk. Ik ken eerlijk gezegd ook niemand die het wel makkelijk vond, maar ieder op zijn eigen manier.

Ik kan mijn dochter begeleiden, zover zij dat toestaat. Ik kan er zijn voor haar, zo ver zij mij toelaat. Ik heel mijzelf om haar te laten zien dat zij hier heel doorheen kan komen. Ik vergeef mijzelf voor al mijn streken, gevoelens, toelaten, afstoten. Ik heb in mijn pubertijd geleerd om de mensen om mij heen (vooral jongens en mannen, sorry guys) als potentieel bedreigend te zien. Als je ze toelaat gaan ze over je grenzen heen, dus laat niets toe. Geen vriendelijkheid, geen kracht, niets wat uiteindelijk, eventueel bedreigend zou kunnen zijn. Ik ging uit contact met mijzelf en de mensen om mij heen. Dat heeft zich nooit geuit in afzondering, ik had een leven met allerlei mensen en maatjes en vrienden om mij heen. Maar ik liet mijzelf niet helemaal zien, ik hield altijd een slag om de arm, het achterste van mijn tong en mijn zijn bleef steken in mijn keel.

Maar soms ook niet, soms kon ik me ook helemaal laten meeslepen door de wensen en de plannen en de verlangens van een ander. Dan voelde ik mijn grenzen perfect. Ik voelde dat iemand daar met zevenmijlslaarzen overheen walste. Ik ik voelde mij overdonderd, machteloos, niet in staat om daar iets aan te doen. Dus in reactie sloot ik mijn gelederen en liet iedereen van een afstandje kijken, maar niet te dichtbij.

Dat heeft niets te maken met de mensen die ik om mij heen had. Over grenzen heengaan is de taak van andere mensen, om jezelf te leren hoe daarmee te dealen. Zij waren slechts een spiegel voor mijn eigen gebrek aan respect voor mijzelf. Wanneer ik mijn grenzen niet respecteer, doet een ander dat ook niet. Wanneer ik niet genoeg van mijzelf hou om mijn grenzen te respecteren, neemt een ander die taak niet ineens van mij over. Het is mijn taak om van mijzelf te houden. Het is mijn taak om naar mijn innerlijke stem te luisteren wanneer die verteld dat ik daar op hou en de ander daar begint en dat ik mag blijven bij mijn eigen energie. Ik mag leven in overvloed, zonder restricties, zonder ja maar,  met de deur wagenwijd open, maar mijn grenzen duidelijk gesteld. Die hoef ik niet te bewaken, die hoef ik niet meer aan te geven. Mijn grenzen zijn glashelder voor mij, die zijn heilig voor mij en daarom werken ze perfect. Ik heb ze en mag ze daarom loslaten.

Vandaag geniet ik helemaal van het leven. Van de overvloed van mijn aardse leven, mijn aardse lichaam, mijn omgeving, de energie, de levensstroom. Ik geniet vol overgave, zonder terughoudendheid. Ik sta en ben en voel. Alles mag er zijn: vreugde, verdriet, pijn, extase, plezier, boosheid.

Alles mag ontvangen worden.

Alles mag gegeven worden.

Ik ben heel.

Kom maar lieve veertien jaar, en vijftien, en zestien en alle jaren die nog komen. Jullie zijn kostbare jaren. En ik ben er bij, zo ver mij dat toegestaan wordt door degene die eigenaar is van deze kostbare, prachtige jaren.