menu

Week 20: Alles wat ik nodig had

Deze week een korte meditatie tekst. Luister hem heel rustig, laat hem maar binnenkomen. Hij is kort, maar heel erg krachtig. Ik spreek hem twee keer voor je in. De eerste keer om de woorden te horen, de tweede keer om de woorden te voelen.

manon, donderdag 16 februari 2017

Jaren geleden kwam ik de tekst tegen die ik deze week voor je in gesproken heb. Hij raakte mij op dat moment recht in mijn hart en dat doet hij nu eigenlijk nog steeds. De tekst gaat over dat we vaak vragen om bepaalde dingen en precies krijgen wat we nodig hebben, maar niet altijd in de vorm die we zelf hadden bedacht. Dat besef heeft een enorme verschuiving teweeg gebracht in de manier waarop ik naar de wereld kijk.

Ik krijg lang niet altijd wat ik graag zou willen. Echt niet. Soms ook wel, vaak ook wel, maar echt niet altijd. Vroeger kon ik daar eindeloos in blijven hangen. Frustratie, boosheid, verdriet, alles kwam voorbij. En aangezien ik die emoties niet constructief kon gebruiken om iets in mezelf te helen, bleef de emotie net zolang tot hij vanzelf weer minder intens werd en wegebde. Ik was uitgenodigd tot groei, maar had de uitnodiging afgeslagen.

Ken je dat? Dat je heel graag iets wil. Bijvoorbeeld een bepaald huis om in te wonen. Of een bepaalde baan die je echt heel graag wil hebben. Of een bepaalde partner waar je zo graag een relatie mee wil. En je zet al je zinnen erop. Dat huis moet het zijn, dat is alles wat ik wil. Die baan moet het zijn, dat zou alles in mijn leven goed maken. Die persoon moet het zijn, zonder diegene wordt het niets met mij. En dan lukt het niet. Het huis wordt niet van jou, de baan wordt aan iemand anders gegeven en de persoon wil gewoonweg niet. Wat een klap.

Of misschien wat minder specifiek. Ken je het dat je zo graag zelfverzekerder zou willen zijn, maar dat je steeds in situaties belandt die je aan het wankelen brengen. Of dat je graag beter je grenzen zou willen bewaken, maar dat mensen er steeds maar overheen blijven gaan. Of dat je graag liefdevoller en met meer geduld zou willen reageren, maar dat je toch weer boos wordt op de mensen van wie je eigenlijk houdt. En steeds heb je achteraf het gevoel van falen. Het lukt niet.

Wat pijn doet, daar mag je lief voor zijn. Wat gekwetst is, dat mag je helen met liefde en zachtheid. Neem je tijd. Maar er komt een moment dat je weer mag kijken naar wat je wel gekregen hebt uit deze situatie. Je kreeg niet wat je wilde, maar kreeg je wel wat je nodig had om te komen tot wat je wilde? Kreeg je de kans om je moed aan te spreken? Om je grenzen te stellen? Om te kiezen voor jezelf? Om voor jezelf te gaan staan? Om jezelf helemaal te omarmen? Te helen?

En dan is het tijd om innerlijke besluiten te nemen. Besluit ik om aan de situatie terug te denken als een faalmoment? Of als een groeimoment? Besluit ik om mezelf te zien als niet goed genoeg? Of als lerend? Besluit ik om te denken dat alles verloren is als ik niet krijg wat ik wil? Of om te zien dat er nog iets mooiers om de hoek wacht? Het klinkt wellicht simpel, maar uiteindelijk begint iedere nieuwe manier van denken met een besluit.

Ik zie de mogelijkheden in wat mij blokkeert. Ik zie de groei in wat stagneert. Ik zie de liefde in wat pijn doet. Ik probeer het niet beter te weten dan het leven zelf. Ik geef me over, leer, groei, heel, trek mijn grenzen, verzorg mezelf en hou van mezelf. Ik heb alles wat ik nodig heb om te krijgen wat ik wil.

Heb je hier vragen over? Wil je iets delen misschien? Dat kan. Geef een comment onder het blog, of stuur me een berichtje. Ik wissel graag met je van gedachten.

comments powered by Disqus