menu

Week 2: Neem jezelf niet zo serieus

Nadat ik mijn vorige verhaal had geplaatst kwam ik in een boek de zin tegen:”Neem je jezelf niet zo serieus”

manon, woensdag 6 april 2016

Het was een stuk over kiezen, twijfelen en bang zijn om de verkeerde beslissing te nemen. In het boek “Niet durven, toch doen” stelt Susan Jeffers dat we, als we eenmaal beseffen dat alle keuzes goed zijn, we een heleboel vrijheid kunnen ervaren. Niet alle keuzes die je maakt leiden naar een prettig en comfortabel leven, maar ze hebben je allemaal een schat aan ervaring en leren te geven. Snoepgoed noemt zij dat. Het voelt ergens nog een beetje fatalistisch: alles loslaten en alles wat op je pad komt omarmen, maar ach, ik ben deze week wel een beetje in een kort-door-de-bocht bui.

Ik ben altijd een beetje aan het laveren tussen dingen wegstoppen en volledig doorvoelen. Dat zijn natuurlijk twee uitersten. Als het mij echt niet zint en ik kan er niets mee, dan loop ik liever een blokje om dan dat ik het aanga. Bijvoorbeeld als ik weer eens kritiek tegenkom waar ik echt van ondersteboven ben, of als iemand zich zo gedraagt dat ik mijn grenzen heel duidelijk neer moet zetten. Als het niet direct hoeft….

Maar de andere kant kan ook: dat ik de negatieve gevoelens zo doorvoel dat het me helemaal lam slaat. Dat ik bijvoorbeeld de vrees om uiteindelijk toch niet belangrijk te zijn zo’n belangrijke plek geef, dat het bijna een eigen identiteit krijgt. Dat het bijna een “iemand” wordt die mij tegenhoudt. Met als uiteindelijk gevolg dat het zo overweldigend kan zijn dat ik er toch maar voor wegloop.

Dat schiet niet op. Voelen waar iets vandaan komt is prima. Even luisteren naar wat het te zeggen heeft, zodat het niet zoveel aandacht meer nodig heeft. Maar dan, LATEN GAAN. Laat het los, zoek situaties op waarin er weer ruimte is voor positieve gevoelens. Waar er weer lucht is om te ademen en creativiteit weer vleugels heeft. Dus… dat evenwicht heb ik deze week gezocht. Of het al helemaal evenwichtig is weet ik niet. Ik moet even heen en weer pendelen tussen uitersten en dan kom ik vanzelf wel in het midden uit. Denk ik… hoop ik… vast wel… toch?

Dit uit zich deze week op drie verschillende manieren, in drie verschillende besluiten:

  1. ik zorg dat alles wat ik deze week doe plezier geeft. Als ik dingen moet doen die ik niet leuk vind (en die heb ik, heus), doe ik mijzelf een plezier door het òf niet te doen, òf het leuk te maken.

  2. Ik neem mijzelf niet zo vreselijk serieus. Ik vertrouw erop dat het universum mij wel brengt wat nodig is. Wat ik ook doe, het gebeurt toch wel. Ik laat de controle gewoon even los. Dat betekent niet dat ik niets meer doe, maar ik probeer even wat minder te besluiten. Gewoon even lekker gaan!

  3. Ik ben niet meer bang. Voor wat dan ook. Oké, misschien behalve voor slangen en voor auto’s springen en dikke fik. Maar voor al die angsten van wat-als-nou-dan. Ik kap ermee, ik doe niet meer mee!

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik dat eeuwig volhoud en mij altijd en eeuwig aan deze regels kan vasthouden. Ik ben nou eenmaal gewoon mijzelf en dat betekent een heleboel gewoontes die helemaal geen zin hebben om het veld te ruimen. Ik blijf lekker in mijn hoofd spoken, en dingen moeilijk en stom vinden. Maar het zijn nu gewoontes en geen overtuigingen meer. En dat haalt een heleboel lading van het hele verhaal af. Gewoontes zijn aan te pakken. Overtuigingen zijn een stuk minder grijpbaar.

Dus ik ben lekker bezig deze week. Training maken voor leerkrachten in de basisschool, laatste hand aan mijn workshop die over 3 weken in première gaat, coachingsgesprekken, schrijven…. oh ja, en leren voor mijn tentamen zaterdag.

Ik laat alles los en hou het daarmee stevig vast. Het leven is best leuk zo… Ben benieuwd naar volgende week.

comments powered by Disqus