menu

Week 15: Weet jij de weg naar huis?

Ik werk met mensen die verdwaald zijn geraakt in hun leven. Die vastzitten in hun leven en niet meer weten wat ze nu moeten doen, of waar ze naar toe moeten. En niet meer weten wie ze nou echt, daadwerkelijk zijn. Het leven heeft ze op een dwaalspoor gebracht en het is tijd om nu terug naar huis, naar hun echte leven te gaan.

manon, woensdag 6 juli 2016

Kwetsbaarheid. Om je leven vol te kunnen leven, er uit te halen wat er in zit, moeten we onze kwetsbaarheid toelaten. Dat voelt soms helemaal fantastisch, als een soort achtbaan en we vliegen! En we kunnen de wereld aan! We beseffen onze kwetsbaarheid en onze onkwetsbaarheid tegelijkertijd. En soms voelt het niet zo. Dan voelt het als angst en falen en verdriet. Met een beetje pech gooien we dan de deur dicht. Zeggen we: als het zo moet, dan maar niet echt voluit leven, dan maar wegkruipen in ons holletje, dekens over je hoofd, slapen tot het over gaat. Met een beetje geluk realiseren we ons het nut van dit gevoel, het leermoment wat we eruit kunnen halen wanneer we alles toelaten en komen we er rijker uit dan we erin zijn gegaan.

Die momenten van afwisselend totale energie en geluk en de momenten van twijfel en angst en verdriet, die momenten gaan nooit over. “De schommelingen van groei” noem ik ze. Het heen en weer wiegen van de boot die ons leven is. Onvermijdelijk en prachtig als ik het toelaat. Ik weet dat wanneer ik “last” heb van deze schommelingen, dat ik dan juist verder kom. Chaos voor orde. Dat klinkt mooi en doordacht toch? En het is ook oprecht hoe ik voel dat het in elkaar steekt. Zo werkt het leven en dat kan ik anderen ook met een gerust hart en een geruste ziel leren.

Het ellendige van de echt rot-voelende kwetsbare momenten is alleen wel dat het in het moment zelf niet zo mooi doordacht en vanuit de grote lijnen bezien voelt. Ook ik kan er middenin zitten, overspoelt raken door faalgevoelens, angsten, twijfels. “Ik kan het niet.”

Ook ik heb het op dat moment gewoon toe te laten. Even mij terug te trekken, te huilen, lief te zijn voor mijzelf. In mijzelf te keren als dat goed voelt en naar buiten te reiken als dat goed voelt. Zeker nu, in deze fase van mijn ontwikkeling, heb ik minder behoefte om het gevoel te analyseren. Ik hoef niet meer te weten waar het vandaan komt, wat de reden is waarom het voorbij komt en wat ik eraan moet doen om het beter te maken. Voor sommigen zal dat misschien juist wel heel goed en fijn voelen, voor mij is het dat niet meer. Ik ben gewoon. Ik deel er iets over met anderen, stel me nog kwetsbaarder op en krijg terug wat ik terug moet krijgen om erdoorheen te kunnen.

Ik ben even lief voor mijzelf. Ik doe datgene waar ik nu behoefte aan voel. Of dat nu even helemaal in het gevoel zakken is, of dat het iets is waar ik blij van wordt. Het maakt niet uit. Ik kom tot rust in totale acceptatie van wat is. Ik creëer de ruimte in mijn leven om mijn proces prioriteit te geven voor mijzelf.

Het grappige is: wanneer ik dat doe, kom ik van alles tegen wat mij versterkt op dat moment. Ik zie ineens een elastiekje in de vorm van een Lemniscaat liggen (symbool van de eeuwigheid), ik lees allerlei stukjes, verhaaltjes, zie filmpjes die tegen mij zeggen: goed zo, wees maar gewoon… je hoeft niets te doen, alleen maar te zijn.

En voor je het weet is de rust weergekeerd. Ik weet nog niet wat ik ervan geleerd heb, maar vast wel iets, dus dat komt nog wel. Ik heb mij wederom overgegeven aan het ritme van mijn leven.

En over kwetsbaar gesproken: ik wil mijn levensmissie uitdragen in de wereld. Geen terughoudendheid, geen idee van: dan vinden ze me raar. Dit is wat ik doe in mijn leven en dit zijn dus ook de mensen die ik aan zal trekken.

Ik werk met mensen die verdwaald zijn geraakt in hun leven. Die vastzitten in hun leven en niet meer weten wat ze nu moeten doen, of waar ze naar toe moeten. En niet meer weten wie ze nou echt, daadwerkelijk zijn. Het leven heeft ze op een dwaalspoor gebracht en het is tijd om nu terug naar huis, naar hun echte leven te gaan. Deze ontwakende, dappere mensen mag ik ontmoeten, daar mag ik samen een lampje mee aandoen om het pad te zoeken dat naar henzelf leidt.

Om hen te kunnen begeleiden, om hen te kunnen helpen op weg naar huis, om echt naar hen te kunnen kijken en de waarde van hun leven te zien, waar zij dat zelf moeilijk vinden, is het nodig dat ik weet wat het is om verdwaald te zijn. Om door de bomen niet eens het bos te zien, laat staan het huis. Daarom hoort mijn leven ook te bestaan uit cycli van bovenop de wereld, tot vallend naar beneden. Het is goed zo.

Voel jij je soms ook verdwaald in je eigen bestaan? In je hoofd, in je werk, in je leven thuis? Ik bied tijdelijk een gratis half uur skype sessie aan. Daarin kunnen we samen kijken naar jouw verhaal. We kijken waar we de lampjes kunnen plaatsen. En misschien wil je dan verder met mij samenwerken. Hoeft niet, mag wel. Kunnen we de weg naar huis gaan zoeken. Want jou huis, is de moeite waard om in te wonen.

comments powered by Disqus