menu

Week 15: dans dans dans

Gisteren was ik druk aan het schrijven aan een van mijn programma’s. Het ging (zoals altijd) in een bepaald ritme. Dan weer in een flow, dan ineens stokt het, ik ben aan het nadenken, zit in mijn hoofd en raak uit het ritme.

manon, zondag 8 januari 2017

Dan moet ik even wachten, even iets anders doen, het ritme weer op zien te pakken, uit mijn hoofd weer naar de wijsheid van mijn hart en door in de flow…

Soms lijkt mijn manier van werken heel onrustig. Ik doe van alles tussendoor, zeker als ik thuis werk. Even een boodschapje, even achter de computer, even een was draaien, even achter de computer, even iets met de kinderen, even achter de computer, even een muziekje aan, even in stilte achter de computer…

Dat werkt prima voor mij. Wanneer ik de regie heb kan ik heerlijk in mijn eigen ritme werken en heb ik een heerlijk schrijftempo. Niet zo snel dat ik het risico loop niet tot de kern van de zaak te komen, maar ook niet zo langzaam dat ik het geheel kwijtraak. Maar de regie hebben is wel de sleutel voor mijn workflow.

Wanneer ik namelijk van allerlei andere dingen moet doen kan het misgaan. En wanneer er ineens een huis vol kinderen is terwijl ik even de stilte nodig had, kan het ook misgaan. De hond uitlaten is een prima bezigheid om mijn inspiratie te laten stromen, maar wanneer Boyke gaat staan zeuren op het verkeerde moment, dan kan het misgaan. Ik heb het wel nodig dat ik bepaal hoe, wat en wanneer. En dat gaat niet altijd.

Soms komt het voor dat ik mezelf dan echt helemaal verlies in de waan van de dag. En ik werk niet lekker als ik middenin de waan van de dag zit. Daar heb ik jaren in geleefd, in die waan. Dag in dag uit liet ik me leiden door de verwachtingen van buiten mezelf. Of dat nou mijn collega’s, klanten, gezinsleden, huisdieren, huishouden, of wat dan ook was. Ik re-ageerde overal op, in plaats van de acties uit mezelf te laten komen. En dat is niet mijn natuurlijke staat van zijn. Daar wordt ik moe van en ongeïnspireerd en middelmatig.

Weet je wat mij op zo’n moment echt heel goed helpt? Even dansen! Gewoon midden in de kamer. Soms met de muziek lekker hard, soms met mijn oortjes in. Even voelen welke muziek en dan een paar liedjes lekker dansen. Soms om mijn energie te verhogen, soms om mijn hoofd weer vloeiend te laten werken, soms om echt even bij mijn gevoel, bij mijn vreugde te komen.

Ik danste vroeger ontzettend graag. Ik heb jarenlang dansles gehad, maar ik danste het liefst gewoon om uitdrukking te geven aan mijn gevoel. Al improviserend. Toen ik wat ouder werd, kreeg ik in de gaten dat er goede en slechte (zeg maar lachwekkende) manieren van dansen bestonden. Ik werd me heel erg bewust van mezelf als ik danste. Ik heb het dan ook jarenlang lastig gevonden om te dansen en plein publique. Ik danste nog wel eens, maar alleen als ik de muziek echt niet kon weerstaan. Jammer hoor.

De laatste jaren zit ik weer veel makkelijker in mijn lichaam. En dat merk ik als ik dans. Geen idee hoe het eruit ziet. Dat maakt me ook niet zoveel meer uit. Ik voel me lekker en ontspannen. Of ik nou in mijn eentje in de kamer dans of op een feestje met weet ik hoeveel mensen om me heen. Ik voel me heerlijk en geniet nog steeds van het gemak waarmee mijn lichaam beweegt.

En het brengt zoveel processen in mijn brein op gang! Mooie inzichten, nieuwe ideeën, creatieve oplossingen, alles stroomt met de beweging mee. Dat maakt ook dat ik het als meditatieve oefening op neem in Luisteren naar Binnen. Want je luistert naar buiten naar de muziek, maar je creëert tegelijk zoveel ruimte voor je hart om te spreken, dat je op hetzelfde moment ook kan Luisteren naar Binnen.