menu

Week 14: Verhalen vol van dankbaarheid

Ik ben een mens met een groot besef van mijn intuïtieve mogelijkheden en een groot besef van mijn spiritualiteit. Ik beschouw mijn leven als onderdeel van een groter geheel waar ik deel van uit maak. Ik heb daar een duidelijke visie op en een bepaald beeld bij dat met mijn energie resoneert. Tegelijk besef ik mij dat het maar een idee is.

manon, dinsdag 28 juni 2016

Het is maar een beeld van bewustzijn en leven en de ziel waar ik mij prettig bij voel. Om wat voor reden dan ook, vind ik mijn kijk op het leven een fijne kijk, die mij in staat stelt om zin te geven aan mijn leven. Blijkbaar vind ik zingeving ook heel belangrijk (daar ben ik niet de enige in, vele grote denkers zien een behoefte aan zingeving zelfs als universeel voor alle mensen).

Ondanks mijn grote vertrouwen in mijn leven, mijn intuïtie, het grotere geheel, het eindeloze bewustzijn, het goddelijke in mij en om mij heen, enzovoort, hoe je het maar noemen wil, kan het ook allemaal onzin zijn wat ik verzin. Het zou zomaar kunnen zijn dat we hier een beetje willekeurig rondlopen en dat ons brein allerlei constructies verzint waardoor er een samenhang ervaren wordt die er helemaal niet is. Het zou zomaar kunnen zijn dat mijn brein alles construeert en dat ik, als ik dood ga, volledig op hou te bestaan. Ik ben in dit leven nog niet dood geweest, dus wie zal het zeggen.

En wat is nu het punt van dit verhaal? Simpel, er is geen punt. Het doet er niet toe, het maakt geen moer uit, niets, nakkes, nada, de rien. Uiteindelijk mag ik alles verzinnen wat mijn leven meer maakt dan een verzameling gebeurtenissen en overkomens. Dat is helemaal goed, op ieder mogelijk level. Ik doe wat ik doe, maak niemand bang, doe niemand kwaad (ik maak het ook niet voor iedereen makkelijk, dat moet je zelf maar doen), probeer de wereld in mijn ogen een stukje mooier achter te laten dan ik hem binnen kwam. En als het daarmee ophoudt, prima, daar heb ik dan geen last meer van. Is het wel zoals ik (en met mij vele anderen) denk, ook prima, dan heb ik mijn missie uitgevoerd en kan ik kijken wat er daarna komt.

Ondertussen leef ik nu. Met mijn verleden, met mijn nu-punt en met mijn toekomst en de dromen die ik daarvoor heb. En om zo puur mogelijk in contact te komen met mijzelf, mijn doel in het leven en het bewustzijn wat daarbuiten (naar mijn idee) in het universum leeft, heb ik aan een ayahuasca ceremonie deel genomen. Voor degenen die het niet kennen, Google maar eens voor je verder leest. Voor het geval je het wel kent, mooi.

In deze ceremonie heb ik contact kunnen maken met mijn bron. Ik heb nu echt en bewust gekozen voor dit leven, mijn leven, met de mijnen om mij heen. Ik heb ervaren wat ik te doen heb in mijn leven. En ik heb ervaren wat ik daarvoor nodig heb en vast mag houden. Er heeft genezing plaatsgevonden op delen waar dat helpend was, ik heb toegestemd om delen in een lastiger proces te verwerken en te incorporeren in mijzelf. En ik heb een heleboel meegemaakt dat zich niet in woorden laat vatten, of nog niet helder in mijn bewustzijn wil zijn. Ik weet ook dat ik heb toegestemd of besloten om een aantal delen onbewust te houden. Ik kan me het moment herinneren, maar niet meer waar het over ging (ja duh….).

Nu is het alweer bijna een week geleden. En nog steeds voel ik het effect in mijn bewustzijn. Ik ben rustig van buiten, een beetje langzaam, ik praat langzamer dan anders. Ik kan ineens helemaal stil zitten en mijn gedachten gewoon laten gaan. Ik weet niet eens wat ik allemaal denk, het is ook niet allemaal heel fantastisch of wereldschokkend. Maar het zorgt voor een verwerkingsproces heel diep van binnen. Het zorgt dat mijn onbewuste en mijn bewuste weer op een lijn komen. Met iedere shift moet er als een domino-effect nog veel meer shiften. En daar heb ik tijd voor nodig. En dat is helemaal prima. Ik voel me geweldig. Soms super onrustig, omdat veel duidelijker merk waar grenzen voor mij liggen. Ik accepteer geen crap en dat kan zich als onrustig en onwennig vertalen. En soms is het zo heerlijk rustig en kalm, ik weet wat ik doe en dat wat ik doe precies op een lijn staat met wat ik echt wil. En of dat vanuit het oneindige bewustzijn komt, of omdat ik in mijn psyche schoon schip heb gemaakt, maakt niet uit. It’s all in the eye of the beholder.

Ik ben een verhalenverteller. Ik vertel hier, op de site, of social media, ik schrijf ook stiekem verhalen om in boekvorm te plaatsen of uit te geven (dat wist nog niemand ;). En ik luister graag naar verhalen. Naar de verhalen van de mensen om mij heen. Van mensen die ik op zoek en die mij op zoeken. Het leven is een verhaal en niet meer dan dat. Maar tegelijk is ieder verhaal heilig in zijn eigenheid. Ik heb respect voor ieders verhaal en ieders leven. Dat is mijn werk. verhalen vertellen, luisteren, en de verhalen aan de oppervlakte brengen. Zorgen dat ieder verhaal verteld mag worden en gezien mag worden in al zijn vreselijke schoonheid.

Jouw leven is ook een mooi verhaal. Maar soms is het moeilijk nog wegwijs te worden uit alle verschillende lijnen in je verhaal. Dan zie je de grote verhaallijn niet meer. Dan weet je ook niet waar jouw leven heen moet gaan, wat de clou wordt van jouw leven. Wat het doel is waarom jouw leven belangrijk is en het belangrijk is dat het verteld wordt.

Vertel me je verhalen. Jouw mooie levensverhalen.

Ik help je de draden van het weefsel te ontwarren.

Ik help je de juwelen te vinden en op te poetsen.

Stel me je vragen.

Ik luister en accepteer.

Zoals buiten, zo binnen.

Dank.