menu

Week 10: In mijn stretch zone

Een andere titel voor dit blog zou kunnen zijn: de weg naar mijn eigen (in)perfectie.
Ik hoorde zojuist iemand iets zeggen, waarvan ik dacht: Ja! Daar geef jij woorden aan mijn gedachten.

manon, woensdag 1 juni 2016

Daar ben ik mee bezig! Dank je wel, nu weet ik waar mijn blog over gaat.

Wat zij zei was het volgende: “als je wacht met iets aan anderen te leren, of anderen met iets helpen totdat jij het zelf al helemaal in de vingers hebt, wacht totdat jij daar niets meer over te leren hebt, dan ga je dat dus nooit doen. Tegen die tijd vindt jij het niet meer interessant en ga je door naar het volgende onderwerp waar je nog niet alles van weet, waar je vervolgens weer kan gaan wachten met het delen van jouw kennis en inzichten.”

En dat is precies waar ik altijd tegenaan liep. Waar ik nog steeds wel eens moeite mee heb. Het idee dat ik niets te vertellen, te delen, te leren heb, als ik daar zelf niet helemaal een master in ben. Dat je, voordat ik die meester ben geworden altijd zegt: ja, maar wie ben jij om mij te vertellen… Dus dat ik altijd moet wachten tot ik van waarde word.

En dat wil zeggen dat ik, op het moment dat ik nog bezig ben om mij echt en volledig te verbinden aan mijzelf en mijn leven, jou daar eigenlijk nog niets over zou mogen zeggen. Dan zou ik niet de dingen met je kunnen delen die jou op weg zouden kunnen helpen. Die je inzicht zouden kunnen geven. Die je herkenning zouden kunnen geven. Juist zo waardevol, omdat ik zelf ook nog onderweg ben.

Maar als ik het-moeten-wachten als mijn waarheid aanneem, kan ik jou dus nooit helpen. Want ik ben nooit klaar met mij te verbinden aan mijzelf, aan Mijzelf, aan mijn Hogere Zelf. Ik werk steeds op een hoger niveau (of dieper als je dat liever hebt) aan mijzelf. En als ik een bepaald niveau echt onder de knie heb, ga ik inderdaad door. Ik ont-wikkel mijzelf en heb daarmee juist steeds nieuwe dingen te delen. Dus speelt mijn werk voor anderen zich steeds af op een niveau waar ik net uit ben, of waar ik nog net iets in te leren heb. Ik werk altijd in mijn stretch zone. Net buiten mijn comfort zone, daar waar ik scherp moet zijn, waar ik het leuk en waardevol (ook voor mijzelf) vind om over na te denken, over te schrijven, over te lezen.

Natuurlijk geef ik een bepaalde vorm aan hoe ik datgene wil overbrengen wat mij bezig houdt. Ik zet het Vidante Netwerk in de wereld neer, Ik schrijf blogs, ben met een online cursus bezig, ik geef coaching, ik geef les, ik geef trainingen en workshops, ik neem zelfs tegenwoordig korte audio’s op (video’s komen nog wel…). Het is wel handig als ik daar een zekere vaardigheid in heb. Dat ik niet ga lesgeven, terwijl ik echt niet begrijp wat er in een groep gebeurt. Of dat ik lesgeef in een onderwerp waar ik niets van weet. Of dat ik iemand coach terwijl ik niet weet hoe ik mijn oordeel moet scheiden van wat er verteld wordt. De interesse moet er zijn en een bepaalde mate van kennis en vaardigheid is op zijn zachtst gezegd wel handig. Maar het hoeft niet perfect, het hoeft niet af.

Ik mag al doende verder leren. Ik mag een blog baseren op iets wat iemand anders tegen mij heeft gezegd. Ik hoef zeker niet net te doen of dat mijn oorspronkelijke gedachte was, omdat dat jou een betere indruk van mij geeft. Ik mag perfect zijn in mijn imperfectie. Ik mag lerend zijn in een lerende wereld.

Dat is niet altijd zo geweest moet ik zeggen. Ik kan mij nog een docente op de theaterschool herinneren die in een discussie met mij riep: “Wil jij eigenlijk wel leren?” Toen vond ik dat, met al mijn 19 jaar, een belachelijke vraag. Ik was de student, zij de docent en het vak was interessant. Dus hoezo wil-jij-eigenlijk-wel-leren. Maar ze had gelijk. Zij gaf mij feedback over iets dat ik had gemaakt (toen zag ik dat nog als feedback op wie ik was). Ik had eigenlijk gewild dat zij mij had bevestigd. Dat ik het fantastisch had gedaan, dat mijn creaties zo de theaters in konden. Dat ik geweldig was in het theater vak.

Ik weet helemaal niet of ze het wel slecht vond, of ze wel vond dat ik het niet goed had gedaan. Maar ik kon het niet anders horen. En daar werd ik bloed fanatiek van. Vanaf het moment dat zij me niet vertelde hoe geweldig ik was, wilde ik alleen maar haar argumenten, haar feedback van tafel hebben. Ik verzette me tegen alles wat zij zei.

En niet bewust hoor. Niet uit rottigheid en niet eens bewust uit onzekerheid. Maar uit een diep instinct om perfect te zijn. Om alles al te kunnen. Want als je lerend bent, dan vind niemand je leuk.

En nu zet ik Vidante en het Vidante Netwerk op als lerend mens. Ik heb een hoop ervaring opgedaan, een hoop kennis vergaart, een idiote hoeveelheid soul searching gedaan, geoefend tot ik een ons weeg. En ik ben nog niet klaar. Nog lang niet. Ik leer iedere dag. Maar wat ik al geleerd heb en wat ik nog aan het leren ben, dat deel ik al wel met jou. En als ik morgen ontdek dat ik last heb van voortschrijdend inzicht, dan deel ik dat ook met jou. Want als jij moet gaan zitten wachten totdat ik een keertje uit-gewacht ben, dan kunnen we lang wachten samen, dan hebben we niets meer aan elkaar.

Dus, ga ook aan het werk! Ga delen wat je te delen hebt! Ga leren (aan jezelf, aan anderen) wat je te leren hebt. En werk lekker door aan je eigen perfecte imperfectie!

En wil je dit blog nou in mijn eigen stem horen, klik dan op de audio. Dan hoor je het in de intensiteit waarin ik het schreef.

comments powered by Disqus