menu

Week 1: Kwetsbaarheid

Hier is hij dan, mijn eerste week van “Een half jaar in mijn schoenen lopen”. Ik ga nu echt beginnen. Ik vind het spannend, maar ik heb er ook zin in. Ik hoop jij ook.

manon, woensdag 30 maart 2016

Allereerst: voor de mensen die mij niet kennen zal ik mij kort voorstellen. Ik ben Manon Buwalda. Inmiddels 40 jaar oud. Getrouwd sinds 2001 met een fijne man. En moeder van twee fantastische kinderen. En wij hebben samen een hond. Zo, dat zijn de huiselijke omstandigheden.

Toen ik tegen de veertig liep, heb ik besloten dat de tweede helft van mijn leven er anders uit ging komen te zien. Ik ga er dan maar even voor het gemak van uit dat ik nog eens veertig jaar tot mijn beschikking heb. Dat weet ik natuurlijk niet, maar je moet ergens houvast aan hebben, wil je een beetje plannen kunnen maken. En ik maak graag plannen.

Maar goed, de tweede helft gaat anders worden. Ik ga voor het eerst in mijn leven mijn hoofd boven het spreekwoordelijke maaiveld uit steken. Ik ga staan voor wie ik ben, wat ik weet en kan en wat ik te delen heb met de wereld. Ik ben een eigen onderneming begonnen. Ik noem mijzelf trainer en begeleider. Ik beweer dat ik anderen kan helpen beter in contact te komen met zichzelf, de wereld om hen heen. Dat ze dan krachtiger in het leven kunnen staan en het zo veranderen dat het eruit ziet zoals zij dat graag willen. En ik beweer dat niet alleen, ik kan dat ook daadwerkelijk. Zo, heb ik dat maar even gezegd, mijn hoofd komt al een klein stukje omhoog.

Maar met dat ik mijzelf krachtig neerzet, komt ook mijn oude angst om de hoek kijken. Ik heb vroeger geleerd om een mening stevig te kunnen verwoorden. Om goed te kunnen argumenteren, om te praten tot zwart wit werd en andersom. Maar wat ik niet geleerd heb, is om dat vanuit mijzelf te doen. Echt vanuit waar ik voor sta. Ik heb niet geleerd om het vertrouwen te hebben om vanuit kwetsbaarheid open te kunnen zijn.

Ik ben mijn hele leven bang geweest om kwetsbaar te zijn. Om gekwetst te worden. Ik ben stevig, sterk en heel fragiel geweest. En ik heb de angst uiteindelijk laten bepalen hoe ver ik mij ontwikkel. Hoe stevig ik ga staan voor wie ik ben. Hoe ik mijzelf laat zien. En dat stopt nu. Met alle onzekerheden en angst van dien.

En dat begint met Vidante. En met het Vidante Netwerk. En nu met dit project. Ik zoek de openbaarheid op. Op Facebook, LinkedIn en via de mail. Dat voelt al heel eng. Want ineens zijn mijn plannen niet alleen meer plannen. Ik krijg inschrijvingen, mensen die iets van mij verwachten. En wat als ik daar niet aan kan voldoen? Of wat als niemand mij of Vidante interessant genoeg vindt? Niet belangrijk zijn is misschien nog wel het engst van allemaal.

En ik krijg commentaar. Ik krijg ondubbelzinnig te horen waarom iemand niet op mijn plannen zit te wachten. Waarom het niet waardevol genoeg is. En eerlijk gezegd ook waarom ik het niet zou moeten doen. En dat geeft deze week een behoorlijke lichamelijk sensatie. De spanning giert door mijn lijf. Ik heb moeite om mijn eigen plannen leuk te blijven vinden, om niet te luisteren naar “die anderen”. Maar ik doe het wel. Ik ga gewoon door. En zet nu deze eerste week neer. Met mijn foto erbij. Dit ben ik. Ik ben het verplicht aan mijzelf. En ook een beetje aan de wereld. Want als ik het kan, kan jij het ook. Of misschien doe jij het al lang en kan je mij nog iets leren. Dan moet je eerst weten waar ik mee bezig ben.

Ik laat je volgende week weten hoe het mij verder vergaat. Tot dan.

comments powered by Disqus