menu

Wat is de waarheid van mijn hart?

Als kind kende ik mijn eigen waarheid. Ik volgde mezelf. Ik genoot van mijn eigen gezelschap.

manon, donderdag 9 augustus 2018

Ik heb nooit tegen al te veel of al te lang gezelschap gekund. Zeker niet wanneer dit gezelschap net niet in dezelfde energie zat als ik. Het kwam behoorlijk precies, ook met vriendinnetjes en vriendjes. Wanneer ik ergens ging spelen en het klopte net niet helemaal, dan dook ik het liefste in de boekenkast en ging ik lezen. Dat was voor mij een manier om helemaal in mijn eigen energie te duiken. Ik sloot me af en was eventjes niet meer te bereiken. Je kon tegen me praten, roepen, ik hoorde het niet. Tot grote frustratie soms van de mensen om me heen.

Ergens is dit veranderd. Ik leerde mezelf te wantrouwen. Ik leerde mijn eigen waarheid te wantrouwen. In plaats van dat ik op mijn gemak was met mezelf, leerde ik, dat wanneer ik helemaal mezelf was, ik daar mensen ongelukkig mee kon maken. Diep van binnen zat een meisje dat ervoor zorgde dat anderen verdriet hadden. Dat andere mensen pijn deed. Ik wist toen nog niet dat ik alleen maar hun eigen pijn raakte. Dat ik niet de oorzaak was van de pijn, maar slechts de katalysator. Ik leerde dat ik diep van binnen verkeerd was. Ik las nog steeds alles wat los en vast zat, maar niet langer om in mijn eigen energie te duiken, maar om te ontsnappen aan de realiteit van wie ik dacht dat ik was. De personen in mijn boeken waren immers allemaal heldhaftiger, eerlijker, liever, beter dan ik. Misschien kon ik van hen leren wie ik zou moeten zijn.

De waarheid van mijn hart, dat ik waardevol ben, dat ik liefde ben, dat ik liefde breng, raakte verstopt onder vergelijkingen met anderen. Onder verantwoordelijkheid voor het geluk en ongeluk van anderen. Onder oordelen, niet over wat ik deed, maar over wie ik was. Als een spons zoog ik alles uit mijn omgeving op, maar niet langer om mezelf te verrijken, maar om mezelf te verbeteren. De waarheid van mijn hart raakte ondergeschikt aan de waarheid van de wereld om me heen. Ik dreef langzaam bij mezelf en mijn hart weg.

Wanneer ik bij mijn hart wegdrijf, verlies ik het contact met mijn ziel. Ik luister niet langer naar de fluisteringen van mijn ziel die door mijn hart met me spreekt en me zachtjes laat zien waar ik mijn geluk in mezelf en mijn leven kan vinden. Mijn intuïtie, die altijd heel belangrijk voor me was, kon ik niet meer vinden. Ik voelde me leeg, moe, zwaar. Het leven bestond uit het luisteren en reageren op anderen en vooral uit het zorgen dat ik een ander niet ongelukkig maakte. Dat werkte natuurlijk nooit echt. Ik heb nou eenmaal een persoonlijkheid die eigenlijk heel graag haar eigen gang gaat en haar eigen weg volgt. Ik heb een ziel die niet zomaar opgeeft, maar gewoon wat harder gaat spreken als ik weiger te luisteren.

De weg terug naar de waarheid van mijn hart is lang. Ik laat me niet meer zomaar uit evenwicht tikken door de waarheid van iemand anders. Ik lees nog steeds, maar in plaats van dat ik een ander zijn waarheid als de mijne aanneem, luister ik goed wat resoneert met mijn hart en integreer ik dat met mijn waarheid. Leren is tegenwoordig niet meer iets nieuws tot me nemen, maar me herinneren wat altijd al in mijn hart besloten lag. Ik zal me altijd verrijken met de waarheid van andere harten, maar niet meer tot verbetering van mezelf, maar tot steeds helderder luisteren naar mijn eigen hart.

Dat wil niet zeggen dat het me altijd lukt om op ieder moment zuiver naar mijn eigen waarheid te luisteren. Er liggen troebele laagjes omheen, die ik elke dag nog steeds aan het afwikkelen ben terwijl ik mezelf ontwikkel. Sommige laagjes zie ik heel duidelijk, die zijn lekker makkelijk. Sommige laagjes doen zeer en dan voel ik me geweldig opgelucht wanneer ik ze zie en mag afwikkelen. Sommige laagjes doen zich voor als fijn en plezierig en vermommen zich zelfs als de waarheid van mijn hart. Die zijn lastig te ontdekken en nog lastiger om af te wikkelen. Dan doet het zeer om ze vrij te laten. Maar de vrijheid die onder de laagjes zit is alle moeite waard.

Gelukkig heb ik hele lieve en stevige mensen om me heen om me te helpen mijn hart weer te horen en te volgen. Gewoon door te zijn wie ze zijn, met al hun zuiverheid en hun eigen laagjes maken ze voor me zichtbaar waar ik mezelf nog vastzet in ideeën over wie ik zou moeten zijn en helpen ze me in liefde deze ideeën vrij te laten. Dat is niet altijd leuk, of prettig. Soms doet dat echt heel erg zeer en voel ik mijn hart eventjes dicht gaan. Maar minstens zo vaak is het wel fijn en warm. Dan voel ik de liefde vrij door mijn hart stromen en voel ik me meer verbonden dan ooit met mezelf en de ander.

De verleiding om de waarheid van een ander boven die van mezelf te plaatsen is groot. Juist wanneer die ander resoneert in mijn hart. Als ik die ander hoogacht. Dan kan ik even moeite hebben om mijn waarheid te blijven horen. Dan moet ik heel goed luisteren. Het verschil tussen laagjes afwikkelen en daardoor dichter bij mezelf komen en een laagje toevoegen van iemand anders en daardoor verder van mezelf afdrijven is soms heel moeilijk te voelen. Beide processen voelen intens en turbulent. In eerste instantie is er in beide gevallen verwarring. De kunst is om weer te leren vertrouwen op mijn innerlijke waarheid, op mijn innerlijke onderscheidingsvermogen. Die komt overal doorheen. Die voelt ruim en vrij. Die is altijd gebaseerd op liefde, nooit op angst.

Het gaat er niet om dat ik leer om alleen nog maar naar mezelf te luisteren. Het gaat er niet om dat ik leer mezelf blind te volgen. Ik ben hier niet alleen in dit leven, ik ben hier samen met jou en met alles om me heen. Het gaat erom te leren gebruik te maken van jou, van iedereen om me heen, van jullie waarheid om juist meer en meer mijn eigen waarheid te leren kennen. Het gaat erom mezelf en mijn hart altijd als uitgangspunt te nemen. Niet de laagjes die vertroebelen, die ben ik niet, zelfs al voelt het soms in eerste instantie van wel. Mij gaat het erom mijn hart weer zuiver te leren voelen. Mijn leven te leiden, mijn waarheid te leven.

Dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen. Ik hoef mijn blinde vlekken niet alleen te ontdekken. Ik hoef mijn spoor niet alleen te vinden. Ik ben dankbaar dat ik elke dag de moed in mezelf kan vinden om te houden van de mensen die de grootste bedreiging vormen voor de angstige delen van mijn ego. Ik ben dankbaar dat deze mensen elke dag de moed kunnen vinden om van mij te houden, ook als ik ze bang maak vanuit de delen van hun ego die hen vastzetten. Elke dag maak ik contact met de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Of het nou kort of lang is, bewust of onbewust, door warmte, of door pijnlijke stukken.

Dat is de grootste waarheid van mijn hart. Ik ben onvoorwaardelijke liefde en dat heb ik te brengen in mijn leven. Ik ben niet volmaakt, ik ben menselijk en daarmee leef ik volop in de dualiteit, maar mijn kern is onvoorwaardelijke liefde. Net als die van jou en die van iedereen. Tijd om deze waarheid helemaal te omarmen. Om hem helemaal te leven. Tijd om deze waarheid, en daarmee mijn grootste zelf, als uitgangspunt te nemen in mijn leven. Ik ben een mens, ik zie nog lang niet alles helder, ik heb nog lang niet alles vrijgemaakt wat tussen mijn kern en mijn ervaring van mijn zelf in staat. Maar ik ben op weg. Elke dag reis ik verder op mijn weg naar mijn kern. Met behulp van alles en iedereen om me heen. Elke dag maak ik contact met de waarheid van mijn hart en breng ik de moed op om deze waarheid ook te leven en uit te dragen. Elke dag is dat een uitdaging en tegelijkertijd een enorm verlangen in mij.

Ik ben liefde, ik ben onvoorwaardelijke liefde.