menu

Vidante Netwerk workshop en de eerste stap naar veranderen

Vanmorgen hadden we met het Vidante Netwerk een geweldige workshop van Jolanda Mulder, van Een Nieuwe Kijk. We gingen “Gewoon Lekker Galmen”. Een workshop over je stem, het gebruik daarvan om jezelf in de wereld te zetten, je wensen over hoe je die stem wil gebruiken en de remmingen die je daarbij voelt.

manon, vrijdag 19 augustus 2016

En we gingen diep en we gingen over grote thema’s en we gingen over essentiële stappen die we willen zetten. Er heerst zo’n fijne energie in deze groep mensen dat we ons volkomen vrij voelden om de stappen te zetten die we wilden, om “nee” te zeggen wanneer dat echt voelde en om de ruimte in te nemen die we nodig hadden. We hadden een prachtige klank samen.

Zingen en stemgebruik is lang niet voor iedereen vanzelfsprekend. We hebben er van alles over geleerd vroeger: moeten schreeuwen om gehoord te worden, stil zijn om niemand boos te maken, bang zijn om met je woorden te kwetsen, er zijn een hoop drempels en remmingen. Ik heb zelf als docent drama mijn portie overwinningen op het gebied van stem en zang wel gehad. De oefeningen waar we mee begonnen zijn me welbekend. En toch en toch en toch, ik heb mijn eigen angsten en onzekerheden. Die hebben misschien minder te maken met mijzelf hoorbaar maken uit onzekerheid over mijn stem, maar wel met de verwachtingen en noden van een ander. Mag ik deze ruimte wel pakken? Kan ik mijzelf wel op de voorgrond plaatsen? Of moet ik rekening houden met een ander in de groep die al heeft aangegeven iets wel of juist niet prettig te vinden? Echt mijzelf te volgen, mij over te geven aan de groep en het proces en mij onderdeel van de groep te voelen zonder de verantwoordelijkheid te ervaren, waren mijn grootste mooie punten van vandaag.

Er zijn grote thema’s aangesproken vanmorgen. Bij mijzelf en bij de anderen. Er zijn eerste stappen gezet op het gebied van durf. Durf zichtbaar, hoorbaar, luid, laag, stil te zijn. Die eerste stappen zijn mooi om mee te maken. Zij maken de weg vrij naar de volgende stap. En naar de volgende stap. En naar de volgende stap.

Toch is het soms moeilijk vol houden nadat je die eerste stap gezet hebt. Soms krijg je helemaal geen fijne reacties van je omgeving, nadat je bijvoorbeeld eindelijk eens jezelf hebt laten horen. Terwijl iedereen in je omgeving je verteld dat het tijd wordt dat je eens voor jezelf opkomt, krijg je toch een negatieve reactie als je dat dan een keertje doet. Dat voelt rottig! En als je niet uitkijkt, probeer je het daarna nooit weer. Jammer! Want na de tweede keer wordt het vaak makkelijker en na de derde nog makkelijker, en zo voort, totdat het opkomen voor jezelf in bepaalde situaties volkomen natuurlijk is geworden.

De reacties van je omgeving hebben namelijk helemaal niets met jou te maken, maar met je omgeving zelf. Zij zijn het niet van je gewend dat je zo reageert. Dat maakt hun een beetje ongemakkelijk (of soms komt het gewoon niet zo goed uit dat je ineens “nee” zegt), of ongerust, of onzeker. Jij stapt uit jouw comfort zone en daarmee stap je ook uit hun comfort zone. Dat vinden mensen lastig (ik ook hoor, ik stap ook regelmatig met open ogen in die valkuil). Je mag wel voor jezelf opkomen, maar dat wil ik liever in een verhaal horen dan dat ik het zelf ervaar omdat je “nee” zegt op een vraag van mij…

Het zou verschrikkelijk jammer zijn wanneer je dan besluit dat dit nieuwe gedrag toch maar niet bij je past. Dat je het altijd al geweten hebt dat je nieuwe gedrag egocentrisch gevonden wordt. Dat het niet eerlijk is dat jouw “nee” iemand anders heel erg in de weg zit. Dat het comfortabeler voelt om terug te glijden in je oude gedrag. Ook voor de mensen in je omgeving. Jouw comfort zone is jouw zaak, de comfort zone van een ander is de zaak van die ander, niet die van jou.

Dat is jammer om meerdere redenen: je doet weer als vanouds en krijgt dus ook de resultaten als vanouds, je geeft een proces niet de kans om zich te voltrekken en daarmee op het “oogstmoment” te komen, je geeft de ander ook niet de kans om te groeien vanuit de wrijving die hij of zij voelt in de stretch zone. De ontwikkeling stagneert, daar waar een verlangen was om te groeien.

Dat betekent goed voelen wat er gebeurd, met jezelf en met de ander, kijken wat jouw zaak is en wat de zaak van de ander en beslissen hoe je daar op gaat reageren. Durf je je angst aan te kijken en het nog eens te doen? Durf je te erkennen dat elk nieuw gedrag een beetje oefening nodig heeft en soms nog wat bijgeschaafd mag worden, maar dat het in wezen waardevol is? Durf jij in die kracht van verandering te blijven staan, daar waar je omgeving niet mee wil lopen?

Denk goed, voel goed, en kijk dan of je verlangen groter is dan je angst. Zo niet, wees je daar bewust van. Zo wel, wees je daar dan ook bewust van en maak die volgende stap. En de volgende stap. En de volgende stap. Net zo lang tot je merkt dat je ongemerkt een hele wandeling gemaakt hebt. En je weer echt op je gemak kan genieten van het uitzicht.