menu

Vakantie

Het is vakantietijd. Zomervakantie. Mijn kinderen hebben zes weken vakantie, ik niet. Niet omdat het niet zou kunnen (in theorie kan alles als je voor jezelf werkt), maar omdat ik de behoefte niet meer heb.

manon, donderdag 4 augustus 2016

Dat wil helemaal niet zeggen dat nu ik voor mijzelf werk ik geen behoefte meer heb aan af en toe rust aan mijn hoofd, of even alleen maar dingen doen die niets met werk te maken hebben. Die behoefte is er nog steeds. Maar ik werk in een, voor mij natuurlijker, ritme van dromen, denken, doen. Ik pas die fasen niet meer aan mijn kalender aan, maar aan mijn behoefte op dit moment.

Dat is geen gemakkelijke. De grote valkuil van ondernemer zijn is dat je de slavernij ten opzichte van een baas inruilt voor de slavernij ten opzichte van je klanten. Dan zit je alsnog vast in verwachtingen, wensen, eisen, andermans agenda, enzovoort. Dat wil ik pertinent niet. Ik wil mijn beste zelf kunnen zijn, zodat ik mijn beste zelf kan geven aan mijn klanten en daarvoor heb ik een mooie balans tussen afspraken en vrij in te vullen tijd nodig. Dus kies ik er bewust voor om geen praktijk te hebben waar de klanten in een rij staan te wachten tot ze aan de beurt zijn. Ik wil graag een op een met mensen werken, maar niet in een dwangbuis van hup-jij-de-deur-uit-want-de-volgende-dringt-alweer. Natuurlijk volgen afspraken elkaar wel eens op, maar dat is meer uitzondering dan regel.

In mijn verleden heb ik altijd enorme moeite gehad met het zelf in de hand houden van mijn agenda. Op mijn werk hield ik met iedereen rekening. Ik probeerde blokken tijd vrij te houden voor klussen die ik lekker alleen kon doen, maar wilde iemand daar een afspraak tussen door maken (ik kan echt even niet op een ander moment), dan deed ik wel een stap opzij en liet mijn agenda weer opvullen door wat een ander nodig had. Ik reageerde op de noden van mijn omgeving en was niet pro-actief op die van mij. En ik zag geen uitweg. Ik zag eerlijk en oprecht niet hoe ik dat anders kon doen. Ik moest wel. En daar werd ik gespannen, vermoeid, gestrest, ongelukkig van.

Dat gespannen, vermoeid, gestrest, ongelukkig zijn heb ik heel lang niet serieus genomen. Het waren geen signalen dat het anders moest, het waren signalen dat ik “het” blijkbaar niet kon en beter mijn best moest doen om in het plaatje te passen. Als ik al ooit verzon dat het plaatje misschien niet bij mij klopte, duwde ik die gedachte gauw weg, want ik had echt geen idee hoe ik dat moest plaatsen. Ik zie dat vaak om mij heen. Mensen die denken dat zij moeten veranderen om beter in een plaatje te passen, in plaats van dat ze serieus nadenken over een ander plaatje dat beter bij hen past., waardoor ze in een klap al goed genoeg zijn. Dat is eng! Dat je al goed bent, maar dat je niet in de juiste omgeving zit.

Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. En onzekerheid over de toekomst. En onzekerheid over geld. En dat je al je angsten moet aankijken. En uiteindelijk een heleboel ontspanning en een stressvrij leven en zin in je leven hebben…. Het komt erop neer je eigen levensritme te leren kennen en daarvoor te gaan staan. Zelf de voorwaarden bepalen waaronder jij het meeste waard bent voor jezelf en voor een ander. of dat nou je baas is of je klant.

Het uiteindelijke plaatje ziet er voor iedereen anders uit. De een zal het beste varen bij voor zichzelf werken (maar dan als vrije man of vrouw, geen slavernij), de ander zal (onder andere voorwaarden) het liefste in loondienst blijven werken. En dat is ingewikkeld, want er zijn maar weinig plekken waar je die vrijheid krijgt.Toch is het mogelijk. En noodzakelijk. Ik was er echt aan onderdoor gegaan als ik nog jaren door was gegaan met mijzelf in een stramien te proppen waar ik gewoonweg niet thuis hoor. Ik was met een burn-out, depressie, weet ik veel thuis komen te zitten. En dan was ik op hetzelfde resultaat gekomen als nu. Mijn eigen ritme volgen. Dromen, denken, doen. Maar met een heleboel extra ellende om te verwerken. Een hoop gedoe in mijn gezin, een hoop herstel tijd.

Ik ben dat voor geweest. Ik ben bij mijzelf naar binnen gedoken, heb eens goed rondgekeken en heb besloten dat het tijd is om zelf weer aan het roer te gaan staan. Ik volg mijn ritme, mijn innerlijke stem en laat me meevoeren door de stroom van mijn leven.

En dat zorgt dat ik geen echte behoefte meer heb aan een vaste vakantie tijd. We gaan er met zijn allen echt wel even tussenuit. Inspiratie opdoen op andere plekken, even met zijn allen zijn en nieuwe ervaringen opdoen. Heerlijk. Maar dat is een andere behoefte dan rust en uitrusten en bijkomen van alle stress en werk en opladen voor een nieuwe ronde vechten. Ik neem afstand van mijn werk, zodat de inspiratie kan stromen en ik met nieuwe ideeën thuis kan komen. En dat is een wereld van verschil.

Wil jij ook weer thuiskomen bij jezelf? Je eigen ritme weer leren kennen? Leren luisteren naar je innerlijke stem? Kijk even op de site. Doe de gratis cursus, vraag een gratis eerste sessie aan, of boek een dromensessie met mij. Vanaf 15 augustus bied ik die twee weken lang met 50% korting aan! Dat is pas luisteren naar je innerlijke stem.

Doen hoor! Ik zie je graag!

comments powered by Disqus