menu

Hoeveel ruimte ben jij?

Kort geleden organiseerde ik een prachtige expeditie naar het centrum van je Innerlijke Schatkamer, naar je zielsverlangen. Dat verlangen, die drijvende kracht die onder alles in je leven ligt.

manon, zondag 11 juni 2017

Voor mij is dat een enorm verlangen om mijn innerlijke vrijheid, die ik onder alles voel, helemaal te kunnen manifesteren in mijn leven. Dus zijn wie ik ben, zonder voorbehoud, zonder terughoudendheid, zonder beperkingen. En zo waren er meer soortgelijke zielsverlangens in de groep, ieder net weer met een eigen accent. Precies zoals het op dat moment in iemands leven past.

Een week lang hebben we gezocht naar manieren om (nog meer) ruimte te geven aan ons zielsverlangen. Om het te herkennen, te erkennen, in taal te vatten, en ruimte te geven. Via allerlei wegen zijn we gaan verkennen, gaan poetsen, in het licht gaan zetten. En wat leverde dat een mooie verhalen en een mooie resultaten op! Wat een indrukwekkende reizen naar binnen werden er gemaakt en wat een prachtige schatkamers hebben we mogen bekijken.

En onvermijdelijk loop je dan ook tegen blokkades op. Wanneer je iets meer ruimte wil geven, dan betekent dat dat je dit tot nu toe nog niet doet. Je geeft nu minder ruimte dan je zou willen. En dat doe je weer niet voor niets. Blijkbaar is er iets wat je tegenhoudt om dat zielsverlangen van je helemaal vrij te laten stromen. Een blokkade die zorgt dat jij blijft zitten waar je zit en niet komt waar je eigenlijk graag wil zijn.

Blokkades zijn over het algemeen doodgewoon belemmerende overtuigingen. Jij hebt misschien wel de overtuiging dat je niet goed genoeg bent, dat je moet zorgen dat je anderen niet teleurstelt, dat je niet kwetsbaar mag zijn, dat je eigenlijk altijd minder bent dan iemand anders, dat je altijd rekening moet houden met de behoeftes van de mensen om je heen, dat het geluk van je kinderen van jou afhangt, dat je perfect moet zijn in alles wat je doet, dat je geen geld kan verdienen met het doen van de dingen waar jij echt gelukkig van wordt, dat de wereld helemaal niet op jou zit te wachten en ga zo nog maar even door. Dat zijn al een hoop overtuigingen en zo zijn er nog zoveel meer!

Meestal is er angst voor pijn verbonden met de blokkade. Je bent bang dat bevestigd wordt dat je niks waard bent, je bent bang om gekwetst te worden door mensen om je heen, je bent bang om te mislukken als je doet wat je echt graag wil, je bent bang om fouten te maken en afgewezen te worden. Kies maar een leuke uit. En omdat pijn echt niet leuk is en de angst ervoor groot, zorgt je ego dat je gewoon maar niet begint aan het oplossen van al deze blokkades. Want als je je nek niet uitsteekt, kan ook je kop er niet af. Dan ben je misschien niet echt gelukkig, maar wel veilig.

Sommige mensen zijn heel tevreden met niet echt gelukkig, maar wel veilig. Zij leven hun rustige leven van elke dag en kiezen ervoor om eventuele dromen lekker in dromenland te houden. En dat is helemaal goed. Maar ja, jij leest dit blog niet omdat dit jouw ideale werkelijkheid is. Jij wil je dromen niet alleen dromen, jij wil ze leven! Jij voelt de ruimte van je  Innerlijke Schatkamer en jij voelt de drang om te kijken wat daar nog meer te vinden is, behalve die stukken waar het licht al aan is. Waar mag het licht nog aan? Wat mag je nog exploreren?

En hoe mooi dit allemaal ook is: overal het licht aan doen, exploreren, gebruik maken van alles wat je bent, het is ook echt reuze spannend. Geweldig, begerenswaardig, spannend en eng tegelijk. Dat komt voor een groot deel omdat je naar de toekomst kijkt door de bril die je in het heden op hebt. Het lijkt je echt fantastisch om met zelfvertrouwen de wereld in te kunnen gaan. Het lijkt je echt fantastisch om vanuit liefde alle situaties in je leven te kunnen bekijken. Wan dan ben je pas echt vrij om te doen wat je graag wil. Tegelijk betekent zelfvertrouwen misschien ook wel dat je je zou moeten uitspreken waar je nu nog liever stil blijft. Dat je misschien je grenzen wel moet verdedigen waar je nu nog liever dat stapje opzij doet. Dat je wellicht moet opgeven dat je boos mag zijn, of teleurgesteld, omdat je in alles de schoonheid van het leven ziet.

Gelukkig werkt het zo niet. Je hoeft niets te forceren, je hoeft jezelf nergens toe te dwingen. Natuurlijk kom je onderweg naar je doel soms situaties tegen die je eng vind, waar je met angst en beven doorheen gaat, maar alleen omdat je weet, echt diep weet, dat het je ergens brengt waar je wil zijn. Je neemt de ruimte waar jij diep voelt dat je mag claimen. Je neemt de besluiten waarvan je diep voelt dat je ze hebt genomen. Niet omdat het moet, maar omdat je diep van binnen weet dat het bij jou hoort.

Ik heb bijvoorbeeld allang opgegeven dat ik mijn grenzen moet verdedigen. Dat heb ik jaren gedacht: dat ik moet leren om mijn grenzen te verdedigen tegen iedereen die daar overheen ging. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil niet naar tegen mensen doen om ze maar niet te dichtbij te laten komen. Ik wil mensen helemaal niet uit mijn persoonlijke zone weren. Ik wil zelf zo stevig staan in mijn persoonlijke zonde dat ik alleen de mensen waar ik mee resoneer uitnodig. Bewust of onbewust. Dat vind ik een veel prettiger benadering omdat het niet betekent dat ik mezelf hard moet maken.

Ik wil mijn ruimte nemen. Ik wil voelen wat ik diep van binnen voel te moeten doen. En dan is ‘moeten’ nog een beetje een raar woord. Want ik ‘moet’ niets. Maar het is ook meer dan ‘mogen’. Het is waar ik voel dat ik heen ga. Wat ik nou eenmaal doe. Waar het uiteindelijk naartoe gaat, waar ik diep diep in mijn ziel wil dat het naartoe gaat. Ik clim de ruimte in mijn leven en mijn gezin om me te ontwikkelen. Ik claim de ruimte om daar tijd en energie en eventueel geld aan te spenderen. Omdat ik voel dat dit of dat precies mijn volgende logische stap is. Ik claim de ruimte om mijn grootste zelf vrij te maken. Omdat ik weet dat het mijn gezin en de mensen om me heen ook ten goede komt wanneer ik mezelf die ruimte gun.

Ik gun mijn gezin precies hetzelfde. Zij hoeven niet mij in mijn verlangens te faciliteren door zelf opzij te gaan. Absoluut niet. Ook zij hebben alle ruimte om zich te ontwikkelen en te ervaren waar zij ten diepste naar verlangen. Dat kan prima naast elkaar bestaan. Dat heeft juist naast elkaar te bestaan, omdat we op die manier elkaar omhoog helpen. Ik kan niet groeien ten koste van hen, omdat zij met mij mee te groeien hebben en ik met hen.

Het heeft een hoop moed gevergd om die ruimte voelen, te erkennen en er eigenaar van te worden. Ik heb echt mezelf toestemming moeten geven om helemaal mezelf te zijn, zodat ik ook de belangrijke mensen in mijn leven de ruimte kon geven zodat zij zichzelf ook toestemming kunnen geven. Dat betekent dat ik heb moeten erkennen de moeite waard te zijn. Belangrijk te zijn. Waardevol te zijn. Die ruimte waard te zijn. Hoe dan ook, wat ik ook doe. Inclusief alle ‘fouten’ die ik onderweg maak.

Sta jij ook wel eens voor een beslissing die je te maken hebt? Ga ik met dit of dat programma mee doen? Neem ik de tijd om dit bepaalde boek te lezen, om die inspirerende film te kijken, om even niets te doen en me in mezelf terug te trekken? Mag jij dat zomaar van jezelf? Zorg jij dat jij prioriteit nummer 1 bent en dat je de omstandigheden gewoon creëert die nodig zijn om te doen waar jij echt zin in hebt? En vertrouw je er dan op dat dit ook de omstandigheden zijn die de ander goed kan gebruiken? Nu, of in de toekomst?

Vaak heb je de neiging om het niet erkennen en het eigenaarschap claimen van jouw ruimte, te wijten aan de omstandigheden. Ik heb geen geld, ik heb geen tijd, ik moet toch dit of dat, anderen rekenen op mij, ze hebben mij, of mijn tijd, of mijn geld nodig om…. Voel maar eens hoe vaak je dat doet. Hoe vaak je anderen, of de omstandigheden als belangrijker ervaart dan wat jij echt graag wil. En voel dan eens heel eerlijk: is wat ik denk de waarheid, of durf ik mijn ruimte niet in te nemen? Durf ik mezelf niet belangrijk genoeg te maken? Durf ik niet voor mijn verlangen te gaan staan?

Erken maar wat je daar tegenkomt. Erken maar dat je jezelf misschien wel op plan 2 zet omdat het makkelijker is of veiliger voelt. En kies dan opnieuw. Kies vanuit de openheid die je voor jezelf gecreëerd hebt hierin. Je ziet wat de patronen zijn die spelen en je kiest in alle vrijheid. Misschien betekent dat wel dat je opnieuw voor dat oude patroon kiest. Helemaal goed, je doet wat voor jou nu klopt. Misschien maak je ook wel een nieuwe keuze: ik zet mijn verlangen op nummer 1 en de vraag is niet meer of ik de ruimte claim, maar hoe ik die ruimte manifesteer in mijn leven.

Zodra je die helderheid voelt, ervaart en erkent krijg je een heleboel van deze keuze momenten op je pad. Soms voelt dat ongemakkelijk, omdat er gevraagd wordt of je een nieuwe, andere keuze wil maken. Vier het maar als een groeiproces. Als je weerstand voelt, prima, je bent in een nieuwe waarheid aan het stappen. Een waarheid waarin je je niet meer kan verschuilen achter mensen of situaties, maar waarin je helemaal voor jezelf gaat staan. Een waarheid waar je ten diepste naar verlangt. Gefeliciteerd met deze uitdaging!

En heb je hier vragen over, of wil je graag door de blokkades heen om ruimte te geven aan dat grootste verlangen in jezelf, laat het me dan weten. Ik heb een prachtig nieuw programma waar ik je graag meer over vertel, maar het belangrijkste is dat jij het gevoel hebt dat je verder kan. Dat je kan groeien. Met mijn hulp, of zonder, maar precies zoals jij het nodig hebt. Is het tijd voor jou? Heb je zin om eindelijk de energie van je zielsverlangen echt te laten stromen? Durf jij ook te gaan?

Lees hier meer over mijn nieuwe programma: Schatkamer van de ziel

comments powered by Disqus