menu

Moederdag cadeaus

Voor alle lieve, onmisbare, precies-goed-zoals-ze-zijn mama’s. En papa's en mensen die geen vader of moeder zijn, maar wel hebben (gehad). Dus eigenlijk gewoon voor jou.

manon, zondag 14 mei 2017

Vandaag is het moederdag. Een dag waarop vooral kinderen (met een beetje hulp van papa) hun waardering dienen uit te spreken voor alles wat hun moeders voor hen doen. En hoe fijn ik het af en toe ook vind om ontbijt op bed te krijgen, toch proef ik altijd een beetje een gekke na smaak aan deze dag.

Mijn leven en mijn moederschap voelt helemaal niet alsof ik altijd alles voor mijn kinderen doe. Ja, ik zorg voor hen, dat is de deal van het ouderschap. Ja, ik hou van hen, maar daar hoef ik niet heel veel moeite voor te doen. Ja, ik laat me wel eens pijn doen door hen, maar dat is nou eenmaal het leven en het samen-leven met anderen.

En ja, ik durf van mezelf wel te zeggen dat ik een hele goede moeder ben, maar niet altijd lief, aardig, geduldig, met eindeloos veel tijd en aandacht. Soms ben ik snibbig, en bozig en moe en control-freakerig. En daar hebben we het hier in huis maar gewoon mee te doen. We leven met elkaar en daar hoort heel veel lachen en blij en liefdevolle aandacht bij, en daar hoort ook dealen met elkaars wrijvingen en botsingen bij.

De afgelopen tijd kwam ik een aantal moeders tegen die worstelen met het idee dat ze hun kinderen niet alles kunnen geven wat zij nodig hebben, op het moment dat deze moeders de ruimte zouden innemen die zij zelf nodig hadden. Soms ging het hier over grote beslissingen die invloed hebben op kinderen, zoals een scheiding bijvoorbeeld, maar soms ging het ook over een soort chronische angst om tekort te schieten wanneer je je eigen ruimte inneemt. Of het gevoel dat je je kinderen op geen enkele manier wil belasten met de processen waar jij doorheen gaat: je wil je kinderen niet opzadelen met jouw oude sh*t.

En ik herken ze allemaal. Al die angsten dat ik mijn kinderen niet genoeg te geven heb. De angst dat ik mijn rotzooi bij hen dump. De angst dat ik niet kan doen wat ik echt graag wil omdat er dan te weinig ruimte overblijft voor hun behoefte. De angst dat wanneer ik beslissingen neem die nou eenmaal invloed hebben, dat ik hen aan de haren meesleep (en nee, ik ga niet scheiden hoor lieverds).

Ik herken ze, maar ze zijn inmiddels niet meer van mij. Ik heb ze aangekeken, doorgewerkt, begrepen voor wat ze zijn en achter me gelaten. Ik ben een paar jaar geleden weer gaan studeren, ik heb een eigen onderneming opgezet, ik neem heel veel ruimte voor mijn eigen processen en ik sleep mijn kinderen mee in de richting die ik ga. Met respect voor hun eigenheid, hun wensen, hun leven, dat wel, maar ik ga.

Het is mijn overtuiging dat kinderen niet voor niets bij hun ouders terechtkomen. Ik heb de perfecte ouders om mijn leven te leiden, en dat hebben mijn kinderen dus ook. Mijn ouders hebben mij precies datgene gebracht wat ik nodig had om te groeien en om me te ontwikkelen. Hoe moeilijk ik het soms ook heb gevonden vroeger, hoe lastig ik het mezelf soms ook heb gemaakt door te voelen dat ik niet gezien of gehoord werd, hoe groot de druk soms ook was om de overtuiging te accepteren dat ik niet mezelf mag zijn, of zelfs geen bestaansrecht heb, ik had het allemaal nodig om het door te werken, om te komen waar ik nu ben. Ik had de omstandigheden die ik had nodig om de blokkades die ik mee heb genomen mijn leven in, te helen.

En ik heb de tools om te groeien en om door te zetten en om vanuit liefde te leven net zo goed van mijn ouders meegekregen. Mijn ouders hebben me ook ruimdenkendheid, warmhartigheid, liefde voor lezen, liefde voor leren, nieuwsgierigheid, moed, spiritualiteit en een enorme liefde voor het leven aangeboden. En die cadeaus heb ik ook aangenomen en gebruikt om de belemmeringen door te werken. Om ruimte in mezelf te creëren voor zelfliefde en mijn oprechte diepe verlangens toe te laten in mijn leven.

Ik gebruik alles wat ik in me heb, alles wat ik aangeboden heb gekregen in mijn leven, echt alles om te groeien en te doen wat ik te doen heb in mijn leven. En dat is precies wat mijn kinderen ook doen. En daarom ben ik altijd de allerbeste moeder voor hen. Omdat zij alles wat ik hen aanbied nodig hebben om hun eigen proces door te werken. Ook zij zijn hier niet als onbeschreven blad gekomen. Ook zij hebben hun eigen opdracht in het leven. Ook zij hebben oude pijn weer open te gooien, aan te kijken en door te werken. En ik speel daar mijn eigen rol in.

Ik wens mijn kinderen het beste van de wereld. Ik wens hen toe dat ze gelukkig zijn, dat ze van zichzelf houden, dat ze waardevolle verbindingen aan kunnen gaan met de mensen om hen heen, dat ze liefde, vreugde en vrijheid kunnen ervaren in het leven dat ze leiden. En dat ze het doorzettingsvermogen, de moed en de kracht in zichzelf ontdekken om te doen wat er nodig is. En ik speel daar mijn eigen rol in. Ik laat ze zien wie ik ben, wat ik doe, wat ik belangrijk vind en ik geef hun de ruimte om dit ook te doen. Soms door heel dichtbij ze te zijn en soms door ze even op zichzelf te laten staan.

Dus, lieve moeders die soms worstelen met de combinatie van de rollen van mama en vrouw en vrij mens en gelukkig mens en verbonden mens en op zichzelf staand mens en groeiend mens en krachtig mens en machteloos mens en ga zo maar door, ik heb een hele belangrijke boodschap voor jullie:

ONTSPAN JE MAAR IN JEZELF

Jij bent perfect zoals je bent met al je verlangens, je liefde, je grenzen, je rollen, je boodschappen en echt al je cadeaus. The good, the bad and the ugly. Je hoeft niet direct een dankbaar resultaat te zien om te kunnen vertrouwen dat het goed is wat je doet. Leef je verlangens, neem je ruimte in, wees gelukkig en krachtig en kwetsbaar. Maak je keuzes met zelfvertrouwen, of twijfelend. Vergroot de liefde in jezelf. Geef je kinderen wat ze nodig hebben om te groeien, te bloeien. En dat is alles wat jij bent, alles wat jij te geven hebt.

Geniet van deze moederdag.

Ontspan maar lekker in jezelf.

Geniet van de liefde en aandacht van je kinderen.

Weet dat je deze elke dag aan jezelf mag geven.

Lieve, onmisbare, mama

comments powered by Disqus