menu

Laat je energie stromen

Laat je energie stromen… maar waarheen? Voel jij dat ook wel eens? Dat er zich een energie in je aan het opbouwen is, die wil bewegen... Je hebt alleen geen idee waar die heen wil. Of misschien weet je het wel, maar durf je niet te volgen. Ook ik heb met enige regelmaat last van mezelf op dat gebied.

manon, maandag 6 november 2017

Het is zaterdag, einde van de middag. Ik heb net mijn bed verschoond, de slaapkamer opgeruimd, wassen gedraaid, gewandeld met de hond, het huis gestofzuigd. Ik erger me kapot aan alles wat in de weg staat, schoenen die door het hele huis slingeren, verzoeken op de app van mijn dochter om dit of dat te gaan kopen (en wel nu meteen alsjeblieft), mijn hond die voor mijn voeten loopt, de keuken die een zooi is, enzovoort enzovoort.

Ik ben geïrriteerd, eventjes niet te genieten en gelukkig even alleen thuis met de hond. Wanneer ik eindelijk even rustig ga zitten om te schrijven aan een artikel, komt prompt iedereen thuis en is het afgelopen met de rust die ik graag wilde. Ik voel de energie door mijn lichaam stuiteren en het voelt of ik er geen kant mee op kan. Wat een frustrerend gevoel.

Ineens realiseer ik me dat ik deze energie al een paar dagen met me meeneem. Het lijkt wel alsof er zich iets aan het opbouwen is in mijn lichaam. Het raast door me heen, ongrijpbaar, onhandelbaar, als een soort energetische storm. Het wil iets van me, maar ik weet niet wat. Het vraagt iets van me, maar ik heb geen idee wat.

En dus richt de energie zich maar naar buiten. Het uit zich in irritatie naar anderen, naar omstandigheden buiten mezelf. Niet terecht als ik heel eerlijk ben. Er is intern iets aan de hand. En omdat ik er daar geen uitlaatklep voor kan vinden laat ik het teveel aan energie afvloeien in irritatie naar buiten. Helpt niet, weet ik wel...

Hoe meer ik met energie werk, hoe beter ik mijn energie kan voelen. Hoe duidelijker ik mijn eigen energie kan voelen, hoe duidelijker ik ook de energie om me heen kan voelen. En hoe beter ik al die energie kan voelen, hoe sneller ik ook merk dat het opbouwt en mijn aandacht trekt en vasthoudt. Hoe dwingender het als het ware wordt.

Dus nu kan ik er niet meer omheen. Er bouwt zich een energie op die ik graag wil laten stromen, maar waar ik blijkbaar nog heel veel weerstand tegen bied. Omdat ik hem niet voluit kan laten stromen, maar hij wel door me heen wil, blijft hij hangen in mijn lichaam. En heb ik er echt last van. Ik ben gespannen, beetje opgefokt, en dat uit zich in irritatie en weerstand tegen de lieve mensen om me heen.

Er bestaat een groot misverstand over persoonlijke groei en over het awakening proces waarbij je bewustwording steeds groter wordt. Dat misverstand is dat het een proces is wat in een stijgende lijn je gelukkiger maakt als mens. Dat je steeds meer zen en sereniteit ervaart. Dat het innerlijke rust brengt. Dat je je steeds vrijer voelt de hele dag, elke dag. Zo werkt het vaak niet.

De ervaringen zoals ik hierboven beschreven heb zijn onderdeel van je groeiproces en bij het vergroten van je bewustzijn. Het hoort er gewoon bij als je langzamerhand bewuster en bewuster wordt van de energie waaruit we allemaal bestaan. Persoonlijke groei leidt nou eenmaal niet altijd direct tot het ervaren van vrijheid en geluk. Soms horen daar ook weerstand en spanning en het ervaren van negatieve emoties bij. Jammer dan, deal with it.

Wat je kan doen is op zoek gaan naar het innerlijke conflict wat ten grondslag ligt aan de blokkade in de energie. Reken maar dat het altijd om een innerlijk conflict gaat. Je ziel wil groeien en je persoonlijkheid durft niet, wil niet, kan (nog) niet. Dat is niet altijd direct op te lossen. Soms heeft het proces even tijd nodig om een weg te vinden in je systeem.

Het enige wat je dan kan doen is het licht aandoen in je Innerlijke Schatkamer. Je kan het proces en de blokkade opzoeken. Inzicht leidt al tot beweging. En verder het proces zoveel mogelijk ruimte geven. Door met compassie naar jezelf te kijken. En tegelijk door geen smoesjes van jezelf te accepteren. Vaak weet je precies wat je moet doen om de energie weer te laten stromen. Vaak weet je precies waar de energie heen wil. Het enige wat nog nodig is, is toestemming van jezelf. En dat geef je jezelf op exact het juiste moment.

Ik zet mezelf ook nog wel eens lekker klem. Dat hoort er ook voor mij gewoon bij. Ik weet soms in het moment ook nog wel eens niet waar ik het zoeken moet. Dat geeft ook niet. Dat hoort bij ieders groei proces. Waar jezelf klem zetten en de vrijheid ervaren elkaar afwisselen in een natuurlijk ritme. In een soort energetische dans. Mooi en met enige regelmaat pijnlijk.

Dit is mijns inziens een van de vaakst voorkomende redenen waarom mensen uiteindelijk het gevoel hebben niet vooruit te komen. Ze weten diep van binnen dat groei en vooruitgang offers van ze zal vragen. Dat het hun rust zal kosten. Dat avontuur gevaar met zich meebrengt. Dat het doorbreken van patronen en overtuigingen betekent dat je steeds even in een zwart gat van ik-weet-het-even-niet moet kijken. En dat durven de meeste mensen niet aan.

Wat doe jij? Ga je ervoor? Laat jij jouw energie stromen, ook al vraagt het soms heel veel van je? Al lig je soms volkomen overhoop met jezelf of je omgeving? Al moet je er je leven helemaal voor ondersteboven gooien? Volg jij de fluistering van je ziel, ook al lijkt die je eerst naar de hel te leiden? Of krabbel je op het moment suprême terug. Ik neem het je absoluut niet kwalijk. Ik kan het me zelfs heel goed voorstellen.

Iedere keer kies ik toch weer voor de JA. Hoe wonderlijk en onconventioneel ook. Hoe zeer ik ook alle grond onder mijn voeten zie verdwijnen. Hoe gefrustreerd en gespannen ik er ook van wordt. Dat gaat natuurlijk niet alleen over een zaterdagmiddag een beetje geïrriteerd lopen zijn. Dat gaat over veel meer, veel groter.

Dat gaat over verschuivingen in mijn wereld beleving. Het stuk vallen van paradigma’s en de periode dat zich nog niets nieuws gevormd heeft. Die onzekerheid moet je kunnen verdragen. Als je weet dat wat je gisteren dacht en ervoer vandaag niet meer werkt en morgen zich nog niet heeft aangediend. Dat is geen fijne, warme, stabiele plek om te zijn. Dat is scary as hell.

Maar in dat gebied waar je geen houvast meer hebt, ligt ook het veld van het oneindige potentieel. Het veld waar alles mogelijk is. Het veld waar jij kan kiezen wat je volgende stap gaat zijn. Dat veld, dat is where the magic happens. Dat is waar de wonderen in je leven komen. Maar dan moet je er met hart en ziel voor gaan. Dan moet je echt achter jezelf gaan staan. En voor jezelf durven uitkomen.

Weet jij wat je echt graag wil zien in je leven? Weet jij welke energie door jou heen wil stromen? Weet jij waar deze energie naartoe wil? Weet jij wat je ziel van je vraagt? En durf je te volgen? Durf je gewoon die eerste stap te zetten en te volgen? Hoe spannend en eng ook? Ga achter jezelf staan. Verbind je met je hart en begin gewoon met lopen.

Kan ik je hierbij helpen? Mag ik hierbij een stukje met je meelopen? Laat me weten wat je beleeft en wat je nodig hebt. Je moet het zelf doen, maar het is nergens voor nodig om het alleen te doen.

Liefs!!!

Manon