menu

Knooppunt

Eens in de zoveel tijd stuit ik in mijn leven op een soort knooppunt. Een punt waar heel veel verschillende draden bij elkaar lijken te komen. Alles wat ik doe, alles wat ik zeg, alles wat ik juist niet doe, lijkt dan invloed uit te oefenen op aspecten van mijn leven die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Ik voel ineens weer heel helder hoe mijn leven een geheel is, in plaats van de losse stukjes die ik ook wel eens ervaar. Alles grijpt in elkaar, alles is verbonden met elkaar.

manon, woensdag 8 maart 2017

Soms betekent dat dat dingen als vanzelf op zijn plek lijken te vallen. Dat ik ineens voel dat mijn leven in een flow terecht komt. Dan voel ik dat in in het midden van de stroom van mijn leven mij heerlijk mee laat voeren. Ik hoef alleen maar te doen wat me voor mijn neus komt en het het gaat gewoon. Ik heb de wind onder mijn vleugels en ik laat me dragen door mijn leven. Heerlijk!

Soms betekent het dat ik op deel van mijn Innerlijke Schatkamer stuit dat ik altijd stevig verstopt en op slot gehouden heb. Een deel dat heel centraal ligt, verbonden met heel veel (zo niet alle) andere ruimtes. Wanneer je het ziet snap je niet hoe je het hebt kunnen negeren, maar nu het zichtbaar is geworden moet je er wat mee. Het weer vergeten is niet zo makkelijk en ergens voel je ook wel dat dit deel voor een enorme vrijheid gaat zorgen. Misschien ook wel voor die heerlijke flow in het midden van je stroom. In ieder geval heb je een belangrijk knooppunt in je energie te pakken. Misschien gaat het wel over echt belangrijke zaken als ‘bestaansrecht’ en ‘eigenwaarde’ of ‘helemaal jezelf mogen zijn’. Hoe fijn is het om daar weer helemaal toegang toe te hebben!

En dus pulk je wat aan de randjes. Beetje kijken of je wat ruimte in de muur kan maken om eens te gluren wat er binnenin te vinden is. Even kijken of je een gaatje kan maken om even uit te proberen wat er gebeurt als je weer contact maakt met die energie. Gewoon weer even voelen hoe het is wanneer je jezelf toestaat om jezelf te zijn. Even uitproberen hoe je je voelt wanneer je in je waarde gaat staan. Eens kijken of jij ook uit de voeten kan met je leven wanneer je echt voelt dat je bestaansrecht hebt. Dat je er mag zijn. Fijn toch?

Misschien twijfel je nog een beetje of je echt de hele muur wil afbreken. Hij staat er niet voor niets toch? Hij is wel lekker stevig. Weet jij veel of niet je hele Innerlijke Schatkamer in zal storten wanneer je deze muur weghaalt. Het zou best een dragende muur kunnen zijn. Welke ellende haal je jezelf op de hals wanneer je die weghaalt? En er was immers ook een reden waarom je die muur had neergezet… Had iets met pijn en verdriet te maken…

Ineens voel je een enorme weerstand om verder te peuteren en gaten te maken. Het lijkt wel alsof er alleen maar negatieve energie uit de gaatjes en openingen komen. Angst, verdriet, machteloosheid, kwetsbaarheid, enzovoort. Dat kan toch niet goed voor je zijn? Het voelt in ieder geval niet fijn en moeiteloos en flow-achtig. Je hebt je vast vergist in je eerste gevoel van opwinding en vreugde. Dit kan niet de weg naar vrijheid en vreugde zijn. Je besluit om de muur te laten staan. Je hebt op dit moment wel genoeg eigenwaarde, bestaansrecht, of wat er ook maar in dat bouwwerk mag zitten. Met deze hoeveelheid kun je ook je geluk wel vinden.

Een tijdlang werk je jezelf gewoon om het knooppunt heen. Het staat wel wat in de weg, maar wanneer je jezelf gewoon wat kleiner maakt, dan kun je er best langs. Het kost steeds wat moeite en wat extra tijd, maar het is de moeite waard. Stel je voor dat je nu moest dealen met al die negatieve emoties, nee, dan is dit echt stukken beter. En je leven gaat best lekker toch? Toch…?

En er zullen vast mensen zijn die hier de rest van hun leven gelukkig mee zijn. Die zich een beetje vrijheid gunnen, maar uiteindelijk stoppen wanneer er een prijs gevraagd wordt. Dat geeft niet. Dat is prima, zolang jij er gelukkig mee bent. De rest van dit verhaal is dan niet meer voor jou. Hier stopt het. Eerlijk gezegd denk ik dat deze groep best heel groot is. Er zijn veel mensen die andere dingen belangrijker vinden in hun leven dan het ontdekken en vrijmaken van hun Innerlijke Schatkamer. Die wellicht ook gewoon andere dingen te doen hebben in hun leven. Prima, helemaal goed. Maar dat geldt waarschijnlijk niet voor jou.

Het ding met ontwikkeling en groei is dat je, wanneer je eenmaal bezig bent, er eigenlijk geen weg meer terug is. Wanneer je eenmaal een glimp hebt opgevangen van de vrijheid die achter je blokkades, achter je veilige muren ligt, kun je die niet meer echt vergeten. Je kunt heel lang je best doen om het te negeren (en sommige mensen kunnen dat ECHT heel lang), maar het blijft knagen. Ergens wil je het avontuur aangaan en de vrijheid opzoeken.

Die muur moet een keer naar beneden. Hij moet een keer helemaal afgebroken worden. Hoe eng dat ook is, hoeveel weerstand je ook voelt. Ook al betekent het dat je eerst geconfronteerd moet worden met de nare gevoelens die in eerste instantie voor het bouwen van de muur hebben gezorgd. Want die komen vrij wanneer je de muur neer haalt. Er komt een heleboel mee wanneer je naar het hart van je blokkade gaat.

Er is een reden waarom je een blokkade optrekt. Die reden ligt bij dit soort knooppunten heel vaak diep verstopt in je verleden. Dat kan zijn dat je je als kind niet veilig genoeg hebt gevoeld om jezelf te kunnen zijn. Of dat je net een beetje anders was dan de anderen in je buurt en dat je altijd het gevoel had alleen te staan wanneer je liet zien wie je werkelijk was. Het kan zijn dat je op je donder kreeg wanneer je oprecht was, of dat je gekwetst werd wanneer je je kwetsbaar opstelde. En het kan ook nog zijn dat je uiteindelijk voelt dat de muur al veel ouder is dan dit leven wat je nu leidt.

Wanneer jij door wat voor nare gebeurtenis dan ook besluit om een kwaliteit achter een muur te verstoppen, dan sluit je de emoties van dat trauma er ook mee op. Je verwerkt het niet, je heelt het niet, maar je stopt het weg om het liefst nooit meer tegen te komen. En nu je die muur afbreekt, komen de echo’s van verdriet, kwetsbaarheid, pijn, machteloosheid, vernedering, schaamte, enzovoort mee. Om naar te kijken, om te helen.

Het is belangrijk om je te beseffen dat het echo’s zijn en niet de angst, of andere emotie in het hier en nu. Je overleeft het echt wanneer je het toelaat. En wanneer je het niet alleen kan dragen, zoek dan hulp. Samen dragen kan helpen. Soms is een vriend(in) voldoende en soms is professionele hulp fijn. Voel dat zelf maar aan. Vertrouw op je intuïtie.

Maar de meeste echo’s kunnen we zelf handelen. We kunnen ze aankijken. We kunnen er naast gaan zitten en er naar kijken. We kunnen ze herkennen en erkennen voor wat ze zijn: echo’s. En de ene keer zal de echo intenser voelen dan de andere keer. Soms zal het zelfs zo intens voelen dat je het gevoel hebt er middenin te zitten. Maar geloof me, het gaat voorbij. En het snelste gaat het voorbij wanneer je er niet voor weg loopt, maar het even de ruimte geeft om je te vertellen wat het te zeggen heeft. En dan mag het weer rustig worden. Je hebt oude pijn geheeld en krijgt de beschikking over de vrijheid die daarachter ligt. Hoe groter het knooppunt, hoe groter de invloed die het op je leven zal hebben. Hoe meer verbindingen je hebt gelegd met de blokkade, hoe meer overtuigingen je hebt verbonden aan de blokkade, hoe meer er zal veranderen nu je die blokkade weg hebt gehaald. Misschien niet in een grote catharsis, maar in steeds nieuwe inzichten, in kleine dingen waarin je jezelf verbaasd. In de verbazing dat iets je ineens zonder moeite lukt. In de verbazing dat je iets ineens zomaar durft. Wat een vrijheid! Wat een speeltuin om in te spelen. Wat is jouw Innerlijke Schatkamer toch prachtig!

Iedereen loopt zijn eigen pad in zijn leven. Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan. Geen enkel pad is hetzelfde. Soms loop je alleen en soms loop je met anderen. Je weet me te vinden toch, wanneer je behoefte hebt dat ik een stukje mee loop? Je mag altijd een gratis Schatkamersessie met me aanvragen. Dan nemen we een eerste kijkje in die prachtige Innerlijke Schatkamer van jou. We gaan geen muren afbreken, maar wel op zoek naar stoffige, donkere hoekjes… Om jouw schatten weer af te stoffen en in het licht te zetten.