menu

Klein of groots

Hou jij jezelf klein, of sta je jezelf toe om groots te zijn? In de afgelopen jaren en zeker in het afgelopen jaar heb ik mezelf steeds meer aangeleerd om mij als groots te zien. Niet beter dan anderen, daar heeft het niets mee te maken, maar wel als groots. Net als alle anderen. Net zo groots als iedereen.

manon, zondag 25 juni 2017

Ik heb bij mezelf onderzocht waar ik mezelf tegenhoud, waar ik oordeel voel, waar ik me kleiner hou dan ik eigenlijk ben. En dat was af en toe behoorlijk schokkend. Onder de oppervlakte bleek nog een heleboel angst te zitten. Angst om teveel te zijn, te intens, te emotioneel, te aanwezig, te krachtig, kortom de angst om te groots te zijn.

Woensdag was ik op midzomeravond bij een vuurloop. Met 11 vrouwen vierden we de langste dag en vierden we het feest van onszelf zijn. Echt onszelf zijn zonder alle rollen die we ooit in ons leven hebben aangenomen. Wie ben ik in mijn oerkracht? Wie ben ik als ik mezelf helemaal toestemming geef om te zijn? Als ik accepteer dat ik er echt mag zijn? We bouwden het vuur op, staken het aan, schreven, praatten en zongen. En ineens voelde ik me veel.

Ik had veel materiaal verzameld, ik had veel te schrijven, veel te praten en dat voelde ineens een beetje ongemakkelijk. De anderen waren voor mijn gevoel bescheidener dan ik. Ik nam ruimte in, ik nam tijd in, anderen moesten even op me wachten, wauw, daar kwamen even een paar oordelen over mezelf naar boven.

Alles was volkomen intuïtief en in die zin voelde ik ook echt wel dat het goed was. Ik kan op zo’n moment ook echt wel om mezelf lachen en ik kan ook de grapjes van anderen heel goed verdragen, maar ergens zit er nog een lading op. Ik voel hem terwijl ik dit opschrijf. Ik mag niet teveel aandacht vragen. Ik mag niet teveel tijd opeisen, ik mag niet teveel ruimte innemen. Want als ik dat doe neem ik het van een ander af.

Bij het zingen werd het helemaal duidelijk. Ik kon er niet meer omheen. Ik hield me verschrikkelijk in. Ik zong wel, maar niet vol overgave. Ik heb een stem die een behoorlijk volume kan bereiken. Ik ben ook nog eens opgeleid om dat te vergroten. Om mijn lichaam mee te laten werken om een zaal van vijfhonderd mensen te kunnen bereiken. Maar dat kan niet met 11 vrouwen om een vuur. Dan moet ik ineens inhouden. Want anders ga ik hen overstemmen en neem ik hen de ruimte af die ik inneem.

Dat is natuurlijk onzin. Ruimte is onbeperkt. Energie is onbeperkt, zelfs tijd is onbeperkt (ook al voelt dat niet altijd zo). Wat ik inneem gaat niet ten koste van de ruimte, energie of tijd van een ander. Alles kan naast elkaar bestaan. Maar het voelt wel zo. Ik voel de blokkade tussen mij en mijn Zijn in staan. Mooi om te ervaren.

Ik hoef deze blokkade niet met allerlei acties aan te pakken. Ik hoef het podium niet te pakken. Ik hoef niet alsnog op vol volume te gaan zingen. Ik zie hem, hij is er, hij voelt groter dan dit moment. Ik zie hoe hij doorstroomt in mijn hele leven. Hij is me in de afgelopen maanden meerdere keren aangereikt in mijn leven. Ik heb hem bekeken, besnuffeld, weer weggelegd. En nu is het tijd om hem helemaal aan te kijken. Ik laat hem rustig doordringen.

En dan draai ik hem om. Hoe wil ik dat het is? Wil ik mezelf tegenhouden? Wil ik me aanpassen aan de mensen om me heen? Aan de verwachtingen die ik voel? Wil ik voldoen aan verwachtingen die zij misschien wel helemaal niet van me hebben? Of wil ik zo groots, zo krachtig, zo aanwezig, zo intens zijn als ik nou eenmaal ben? Hoe wil ik naar mezelf kijken? Hoe wil ik mezelf zien? Wat is mijn waarheid?

De grap is dat ik nou niet eens meer echt moeite hoef te doen om mijn grotere ruimte in te nemen. Het is al gebeurd. Het is al gedaan. Ik zal de komende tijd waarschijnlijk steeds situaties voor mijn neus krijgen waarin ik kan kiezen om mezelf groot of klein te maken. Ik zal weerstand ontmoeten en weerstand voelen. Maar de keuze is al gemaakt. En de weerstand zal oplossen en overgaan in moeiteloosheid.

Ik schrijf dit omdat ik denk, nee omdat ik weet, dat heel veel mensen hier last van hebben. We leren ons klein houden. In onze jeugd, op school, in ons hele leven. En dat verpakken we in normen en waarden. We verpakken het zo goed dat we het niet eens meer herkennen als inhouden, als klein houden, als de stroming van de energie tegenhouden. We herkennen het niet meer, omdat we het volkomen eigen hebben gemaakt. We hebben het ingeslikt zonder kauwen en nu is het van ons. Maar soms komt het inzicht ineens naar boven en dan mogen we weer opnieuw kiezen. Ik kies groots.

Misschien maakt dit ook wel iets bij jou los. Een herkenning, een inzicht, een weerstand. Voel maar even. Wil jij ook opnieuw kiezen? Kies je voor klein of groot? Voor inhouden of laten stromen? Weet dan dat de wereld echt zit te wachten op jouw grootsheid. Die is er niet voor niets. Die is er omdat het precies goed is wie je bent zonder dat je jezelf in hoeft te houden.

Je mag kiezen om de wereld het prachtige cadeau van jouw bestaan en jouw grootsheid te geven. Ik ontvang mijn cadeau en dat van jou met heel veel liefde.