menu

Geef me de ruimte

Het leven is een spiraal. Ik ga rond en rond op mijn eigen pad en kom steeds schijnbaar op hetzelfde punt. Maar het is nooit echt hetzelfde punt. Het is steeds hetzelfde punt, maar net die ene omwenteling dieper of hoger, net zoals je het zelf wil zien. Hoger, dieper, het maakt mij niet uit. Ik weet dat ik steeds een stapje groter wordt, steeds een stapje verder ga. Ik vind dat een heel fijn idee.

manon, zondag 9 juli 2017

Vandaag is het volle maan. Een moment van loslaten, van zuiveren, van reinigen. En dat is precies wat ik vandaag doe. Weer een beetje meer vrijlaten van wat me vasthoudt in oude patronen. En de thema’s zijn bekend. Oud verdriet, eenzaamheid, machteloosheid, en vandaag ook machteloze woede. En het is oud… eeuwenoud.

In mijn beleving en ervaring heb ik al vele levens geleefd. Of leef ik ze op dit moment tegelijkertijd, of ga ik ze nog leven, net hoe gehecht je bent aan de lineaire tijdlijn die we hier gebruiken. Voor mij doet het er niet toe. Ik heb geleefd, leef, zal nog leven in andere realiteiten dan die waarin ik nu op mijn computer zit te schrijven. En die realiteiten hebben invloed op elkaar.

Vandaag neem ik in gedachten afscheid van iemand die mij in een ander leven heel dierbaar is geweest. Ons scheiden daar was op zijn zachtst gezegd niet plezierig en vandaag komen alle herinneringen helder boven. Met in hun kielzog de emoties die daarbij horen: machteloze woede, diep verdriet, eenzaamheid. En ik laat het even gaan. Ik geef me de ruimte.

De ruimte om het verdriet te voelen, de schreeuw die al eeuwen de vrijheid wil te schreeuwen, al is het maar van binnen, de ruimte om de woede te voelen op alles en iedereen die daar was, is, of nog gaat zijn. Ik geef me de vrijheid en voel de vrijheid die achter deze herinneringen en emoties zit.

Dit is niet de eerste keer dat ik deze herinneringen tegenkom. Dit is niet de eerste keer dat ik ze in mijn leven van nu herken. Ik kom ze eens in de zoveel tijd weer even in alle hevigheid tegen, geef ze de ruimte en dan kan ik weer verder op mijn pad. Tot de volgende omwenteling, totdat ik zoveel verder ben dat ik het echt vrij heb gelaten en ik zonder lading verder kan.

Ondertussen geef ik mijzelf de ruimte. Ik gebruik Ho’oponopono om de lading van de heftigste stukken af te halen (Ho’oponopono is een Hawaiiaans vergevingsritueel). Ik geef mezelf toestemming om alles te voelen wat ik voel. Ik bekijk het, beleef het, doorleef het, ook als ik weg wil kijken, ik herhaal eindeloos mijn zinnetjes: het spijt me, vergeef me, ik hou van je, dank je wel. Totdat de rust wederkeert. Tot ik ineens weer kan ademhalen en voel hoe ruim het ineens is van binnen.

Hoe lastig ook, ik ben dankbaar voor deze momenten van intense emoties. Dit stuk is lastig en pijnlijk, maar ik ben gelukkig al zoveel omwentelingen van mijn spiraal verder, dat ik het kan zien voor wat het is en voor wat het juist niet is. Het is niet van nu. Het is niet van mijn leven van nu. Ik hoef er nu niets meer mee. Ik mag het echt vrij laten en in liefde laten gaan. Ik hoef de ballast en alle oude patronen die daaruit voort zijn gekomen niet meer mee te nemen.

Ik begrijp dat dit niet voor iedereen een vanzelfsprekende manier van verwerken is. Niet iedereen duikt meteen in andere levens om te verwerken wat er in het hier en nu gebeurt. Dat is ook helemaal niet noodzakelijk. Je creëert in je leven altijd de omstandigheden die je helpen al je oude belemmeringen te doorleven en vrij te laten. Je hoeft niet verder te kijken dan wat je nu in je leven tegenkomt.

Mocht het wel noodzakelijk blijken, dan kun je ervan op aan dat het leven het wel op je pad neerlegt. In mijn proces was het blijkbaar noodzakelijk, of in ieder geval de meest effectieve route, dus lag het ineens voor mijn voeten. Niet de meest comfortabele weg, maar wel lekker snel tot de kern.

Maar waar het mij om gaat is om je te vertellen dat het ruimte geven aan emoties en gedachten die om aandacht vragen je verder kan helpen om je vreugde en je verlangen te vinden. Gewoon in jezelf ruimte geven. Je hoeft niemand te betrekken bij je proces wanneer je dat niet wil. Je hoeft je op niemand af te reageren. Trek je lekker in jezelf terug en huil, schreeuw, doe wat je wil, wat je voelt dat je nodig hebt. Wordt je bewust van wat je verwerkt.

Voel daarna hoe je het vrij kan laten. Hoe je je vrijheid kan claimen. Hoe je oude patronen ineens los kan laten. Adem diep in en uit en voel hoe de lach weer opborrelt. Hoe de vreugde weer kan stromen. Hoe je wereld er ineens weer anders uit ziet.

Als je de emoties wel voelt, als je wel voelt hoe je jezelf tegenhoudt, maar niet weet hoe je bewust kan worden van wat daaronder ligt kan je een opstelling doen op het patroon wat je los wil laten. Ik heb elke maand een Schatkamer Opstellingendag. Het is een methode die direct naar de kern gaat en daarom bijzonder snel effectief is. In een opstelling maken we contact met het wetende veld. De verzameling collectieve informatie waar we liefdevolle antwoorden kunnen krijgen van wat of wie we maar willen. Je ziel, je stem, je ouders, je voorouders, je gidsen, geld…

De eerstvolgende Schatkamer Opstellingendag is al op zondag 16 juli. Ben je nieuwsgierig geworden? Klik op de link voor meer info. Mocht je daarna nog vragen hebben, dan weet je me te vinden toch? Een mailtje kan altijd: manon@vidante.nl. Ik beantwoord graag al je vragen.

Ik hoop je bij een van de dagen te ontmoeten. Let’s make some magic!