menu

één, twee, drie!!!

De afgelopen tijd kom ik steeds mensen tegen die moeite hebben met actie nemen. Mensen die dromen hebben, iets heel graag willen, plannen maken en dan…. niets.

manon, vrijdag 28 oktober 2016

Dan loopt het vast, dan komt ineens zo iemand niet meer van de bank af en de droom, het idee, de wens gaat in het vergeet laatje. Net zolang tot hij weer de kop opsteekt. Weer om aandacht vraagt, weer aan het bewustzijn knaagt: “ik wil zo graag. Hoe mooi zou het zijn…” En dan begint het proces weer van voren af aan.

Ik weet waarom ik deze mensen steeds tegenkom. Ik weet het best. Ik wil het niet weten, maar in mijn achterhoofd zeurt steeds dat stemmetje: “de wereld spiegelt wat bij jou van binnen leeft”. Ik heb dromen, ik heb ideeën, ik heb plannen. En een hoop daarvan voer ik uit. Ik begin gewoon en kijk wel waar het schip strandt. Maar andere dromen, plannen, ideeën komen ook bij mij niet verder dan mijn hoofd. Ik blijf hangen op het moment dat ik in beweging moet komen.

Herkenbaar? Welke ideeën en plannen en dromen zijn er deze zomer bij jou voorbij gekomen? Wat nam jij je heilig voor wel te gaan doen, juist niet te gaan doen, anders te gaan doen? Van welke dromen wist jij zeker dat ze dit jaar eindelijk uit zouden gaan komen? Van welke plannen bedacht jij dat de eerste stap zo makkelijk was eigenlijk, waarom hem niet gewoon nu zetten…? En hoeveel van deze gedachten zijn nooit verder gekomen dan dat: gedachten…? Weet jij wat het verschil is tussen wat je wel aanpakt en waar je maar geen initiatief in weet te nemen?

Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben het zat!!!!

Ik ga vandaag nog verandering brengen in dat eeuwige getreuzel en gemoeilijk doen. Ik ga in ieder geval één ding aanpakken en een eerste stap zetten. Want na die eerste stap is de tweede altijd net iets minder lastig. En de derde is dan ook nog wel te doen en de vierde wordt al makkelijk. Voor je het weet ben je gewoon hardcore aan het lopen en krijgt dat plan, dat idee, die droom echt gestalte. Je zet hem gewoon in de wereld!

Mijn commitment aan mezelf en jou en de wereld: Ik ga de komende maanden leren om een half uur te hardlopen achter elkaar. Dat lijkt voor sommigen misschien maar een klein ding, maar voor mij is het huge! Ik heb altijd een hekel gehad aan hardlopen. Ik ben bang dat ik me heel erg oncomfortabel ga voelen, dat ik voor gek loop, dat iedereen wat van me gaat vinden en dat ik het alleen maar ellendig ga vinden en me alleen maar ellendig ga voelen.

Punt is wel dat ik dat allemaal helemaal niet weet als ik het nooit ga proberen. Maar genoeg is genoeg! Ik ga het gewoon doen! Hoe fantastisch zal ik me voelen als het gelukt is? Dan kan ik de wereld aan!

Wat is het nou eigenlijk wat jou en mij tegenhoudt in het zetten van die eerste stap?

Het heeft alles te maken met zelfvertrouwen en belemmerende, oude gedachtepatronen. Ik kom in de knoei als ik echt iets nieuws ga doen, wat ik nog nooit eerder heb gedaan. Of als ik ooit wel eens een halve poging heb gedaan, maar zonder echte energie erachter, waardoor het leek alsof iets mislukte, terwijl ik gewoon nooit een echte, oprechte, alles-erop-of-eronder poging had gedaan.  Ik heb ooit in mijn studententijd een poging gewaagd om te leren hardlopen omdat het moest voor school (dat heb je soms met theaterscholen, dan willen ze ook nog een goeie conditie van je). Dat was geen echte, oprechte poging, maar die heeft me wel een flink aantal jaren een prachtig excuus gegeven om het niet nog eens te proberen.

Eigenlijk komt het erop neer dat ik die eerste stap niet zet als ik diep in mijn hart niet geloof dat ik het kan. Als er ergens in mij dat stemmetje pesterig gaat zeuren: “denk je nou echt dat dit gaat lukken? Dat heb jij nog nooit gekund, dus waarom nu wel? En nu we het er toch over hebben, waarom denk je eigenlijk dat je dit zo graag wil? Denk je niet dat het een vreselijke teleurstelling zal zijn als het niet lukt? Of juist als het wel lukt? Zou het dan niet tegenvallen? Of veel moeilijker worden dan je nu kan bedenken? Ben je eigenlijk wel bereid om afscheid te nemen van wat je nu hebt?”

En dan voelt de situatie zoals die nu is wel zo comfortabel. Ik heb misschien mijn droom niet waargemaakt en ik loop met onafgemaakte plannen, maar ik heb niet gefaald. Ik ben niet op mijn bek gegaan en ik heb mezelf en anderen om me heen niet teleurgesteld. En dat is dan maar beter ook.

En toch, die dromen van hoe het zou kunnen zijn… Ergens diep van binnen praat ook die innerlijke stem. Die stem die met de stem van Pipi Langkous zegt: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”  Ik denk, nee ik weet, dat er in mij nog van alles aan onontdekte mogelijkheden zit, aan onontdekt potentieel, dat ik nu echt nog niet eens kan bedenken! Ik laat nog maar een heel klein deel aan mezelf en de wereld zien van wie ik eigenlijk ben. Er zijn nog zoveel dingen te ont-wikkelen, te ont-dekken. Het is er wel, maar ik heb het nog nooit gedaan. We weten allemaal dat er niets verandert als wij niets anders gaan doen. Het zit hem in die actie.

Ik kan kiezen of ik mijn gevoel van weerstand laat overheersen, of dat ik mezelf erover heen zet en het gewoon ga doen. En allebei de keuzes kunnen de juiste zijn. Er zijn genoeg dingen waarvan ik weet dat ze goed zouden kunnen zijn, of dat ze anderen hebben geholpen om hun dromen waar te maken, maar waar ik zo’n weerstand tegen voel dat ik weet dat het gewoon niet bij mij past. Daar moet ik niet aan gaan beginnen, want dat wordt niets, omdat mijn hart er niet achter zit.

Maar wanneer mijn weerstand te maken heeft met angst, dan is het een ander verhaal. Dan kan ik er ook gewoon voor kiezen om even in gedachten een stap achteruit te doen en eens even goed te kijken naar de angst. Ben ik bang om te falen? Ben ik al zo met het eindresultaat bezig dat ik de eerste stap niet zie? Ben ik bang om te veranderen als ik mijn droom waarmaak? Ben ik bang dat mijn droom met zoveel verantwoordelijkheden gepaard gaat dat ik daar vast ik kom te zitten? Ben ik bang dat ik mensen kwijt zal raken als ik mij overgeef aan mijn droom?

Allemaal goede redenen om iets niet te doen. Ook allemaal goede redenen om het wel te doen. Feit is dat je gewoon niet weet wat je gaat tegenkomen wanneer je iets doet dat je nog nooit eerder gedaan hebt. Dus dan kun je het net zo goed wel proberen als dat je het niet probeert. Je vindt de oplossingen voor eventuele problemen niet voordat je het probleem bent tegengekomen. Je vindt de oplossing pas als je tegen het probleem aanloopt. Dan zie je pas alle mogelijkheden die tot je beschikking staan.

Vroeger durfde ik niet van de hoge duikplank in het zwembad. Maar ik wilde het wel heel graag durven. Dus had ik een trucje voor mezelf. Ik liep naar de rand van de plank, zei in mijn hoofd: één, twee, drie!!! En ik sprong gewoon, zonder mijn hoofd de kans te geven tegen te sputteren of me tegen te houden.

Dus lieve lezers: één, twee, drie!!!

P.s. wil jij ook gewoon eens iets gaan doen, in plaats van denken en piekeren en bang zijn, boek dan een gratis Schatkamer sessie met mij. Dan kijken we samen naar wat er in jouw innerlijke schatkamer aan onontdekte mogelijkheden zit. Het zal je verrassen!

http://vidante.nl/contact