menu

Durf jij op jezelf te vertrouwen

De afgelopen jaren ben ik al heel veel bezig geweest met het leven van overgave en vertrouwen. Een groot deel van die tijd was ik me daar helemaal niet bewust van. Ik deed maar wat. Ik zette gewoon vol blije moed iedere stap die er voor mijn neus lag. Volkomen onbewust van waar het me heen zou brengen. En soms wat het fijn wat er gebeurde en soms zat het tegen. Maar ik was me niet bewust van de lijn die er in mijn stappen lag.

manon, maandag 23 oktober 2017

Langzamerhand ben ik steeds helderder gaan zien wat het pad is wat ik loop. Ik zie welke stappen waar naar toe hebben geleid. Ik zie het patroon ontstaan. Ik zie de richting die ik op ga. Ik ben me bewust van het feit dat ik een pad loop. Een pad dat een begrijpelijk logica volgt. Ik ben een patronen denker. Dus mijn hoofd maakt overal verbindingen tussen gebeurtenissen en zet ze in een (redelijk) overzichtelijk geheel.

Ik weet wat mij in mijn leven echt in beweging zet. Wat ik meer dan wat dan ook wil zien in mijn leven en in de wereld om me heen. En dat gaat over overgave aan je eigen ware kracht. Helemaal in je kracht gaan staan, maar je er ook helemaal aan overgeven. En dat geldt zowel voor mezelf als voor wat ik in de wereld wil zetten. Dat geeft richting aan mijn leven.

Deze richting zorgt ervoor dat ik mezelf ken. Dat ik weet wie ik ben. Dat ik weet wie ik ten diepste ben en waar ik altijd naartoe beweeg in mijn leven. Dat is belangrijk voor me. Maar het vraagt ook veel van me. Want met dat je je bewust bent van wie je bent en wat je beweegt in je leven, kan je het niet meer niet weten. Je kan er niet meer niet naar leven. En dat betekent soms dat je voor verandering moet kiezen.

Ik hoorde vorige week een vrouw een diepe wens verzuchten. Ze wenste dat we allemaal gezien zouden worden zoals we echt ten diepste zijn. Herken je die wens? Zie mij zoals ik ben. Zie mij zoals ik ten diepste ben… Wat een mooie wens. Wat een prachtige wens om jezelf in het licht te zetten en gewoon te zien voor wie je bent.

Het is ook belangrijk om te zijn wie je bent, om jezelf te erkennen voor wie je werkelijk bent. Om jezelf te laten zien aan de wereld. Je wordt natuurlijk ook pas gezien als je jezelf laat zien. Dus dat moet je gaan doen. En het is toch ook super fijn als die wereld naar je kijkt en je ziet en erkent om wie je werkelijk bent…

Het enige wat ik op dat moment tegen die vrouw wilde zeggen was: weet je het zeker? Weet je het echt ongelooflijk super zeker dat dit is wat je wil? Jezelf echt helemaal laten zien? Echt gezien worden voor wie je ten diepste bent? Want dat is niet makkelijk! Dat lijkt reuze fijn, maar allemachtig wat is het moeilijk! En confronterend. En het heeft de potentie om alles overhoop te gooien waar je houvast aan denkt te hebben.

Het punt is dat je mij niet gaat wijsmaken dat jij jezelf echt ziet zoals je ten diepste bent. Het punt is dat je op een plek in je leven bent waarin je een deel van jezelf hebt kunnen zien, erkennen en omarmen. Dat voelt misschien al spannend genoeg, maar is eigenlijk nog heel erg comfortabel. Je past nog in het geheel. Je past nog in je leven zoals het nu om je heen gedrapeerd ligt.

Misschien heb je een paar moeilijk keuzes te maken. Misschien heb je paar spannende stappen te zetten. Misschien heb je delen van jezelf te erkennen waar je nog nooit eerder echt naar hebt gekeken. Dat is niet niks hè. Dat is echt wel een big deal. Maar het nog niet echt wie je ten diepste bent.

Wie jij ten diepste bent gaat namelijk ook over je pijn. Het gaat over je schaduw. Het gaat over alles wat je eigenlijk niet van jezelf mag zijn. Het gaat over die kanten aan jezelf die je echt oprecht eng vind en die je het allerliefste weg stopt achter alle dikke muren van jouw Innerlijke Schatkamer. Het gaat over alles wat je liever niet ziet en dus ook liever niet laat zien.

Het gaat ook over meer dan je nu, vanaf het punt waar je nu staat, kan bedenken. Je kan namelijk niet alles zien vanaf dat bepaalde punt. Je kan alleen maar de eerstvolgende paar stappen zien. De stappen die je vervolgens naar de volgende stappen gaan leiden. En dan weer naar de volgende. En steeds onderweg pas je je beeld van wie je ten diepste bent een beetje aan. Aan wat je nu bent tegen gekomen, aan wat je nu hebt erkent, aan wat je nu hebt kunnen aankijken en omarmen. En verder kom je nog niet.

Stapje voor stapje wordt je geleid naar wie je bent. Echt bent. En dan beginnen vaak de moeilijkheden. Op welke manier past jouw realiteit bij wie jij nu beseft dat je bent? Je hebt je leven ingericht op wie je was, niet op diegene die je nu beetje bij beetje aan het onthullen bent. En je bent je nu bewust van de fundering waar jouw oude keuzes op gebaseerd zijn. Is die dan nog wel stevig? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk realiseer je je ineens dat de fundering niet meer deugd. Dat jij je leven gebouwd op een wiebelig fundament.

Dat vraagt om moeilijke keuzes. Dat vraagt om die ene stap die je misschien al wel tijden aan ziet komen, maar die je steeds hebt weten uit te stellen. Dat vraagt om helder te krijgen wat je nou echt wil met je leven. Dat vraagt om het volle vertrouwen dat je in het diepe kan springen en dat dit diepe water je brengt waar je wezen wil. Waar je voelt dat je moet zijn. Dat vraagt niet alleen om springen, maar ook om achterlaten. Achterlaten wat je niet meer dient. Of dat nou een baan is, een staat van zijn, een relatie, financiële zekerheid, een land, familie misschien, maar in ieder geval life as you know it. Wat je je bewust bent, kan je niet meer onbewust maken. Er is geen weg terug.

Wil je dan nog echt gezien worden voor wie je ten diepste bent? Wil je dan nog wel zijn wie je ten diepste bent? Als alles waar je ooit gebouwd hebt overhoop kan gaan? Als je nieuwe grond onder je voeten moet gaan zoeken? Kan jij dan ook het vertrouwen opbrengen om het leven te laten brengen waar je naartoe te gaan hebt? Durf jij helemaal te vertrouwen op jouw grootste leven?

Je leven brengt je altijd naar de meest ultieme plek waar jij nu kan zijn. Je leven brengt je precies wat je nodig hebt om je grootste zelf te kunnen zijn. Het deelt geen beloningen uit, maar ook geen straffen. Het brengt je gewoon datgene waar jij nu staat en het beste kan gebruiken om je zielsprocessen door te gaan. Deze processen zijn autonoom. Jij bepaalt niet of ze plaats vinden, jij bepaalt hoeveel ruimte je ze geeft. Jij bepaalt waar ze je heen mogen brengen.

Als jij echt dat oprechte verlangen voelt om te erkennen wie jij ten diepste bent, om te laten zien wie jij ten diepste bent, om gezien te worden als wie jij ten diepste bent, dan zal je moeten vertrouwen. Dan zal je op sommige momenten dapper moeten gaan staan voor jezelf. Dan zal je op sommige momenten moeten loslaten, achterlaten, vrij laten. Wat het dan ook is. Dan zal je op sommige momenten ook echt het lef moeten hebben om je vreugde, je plezier, je geluk te volgen.

Ik heb dat verlangen. Ik heb het oprecht en volledig. En ik weet wat het van me vraagt. Steeds opnieuw van me vraagt. Ik heb de muren van mijn Innerlijke Schatkamer al ontdaan van alles wat daar niet hoorde. Ik heb ze gestript tot op de stenen als het moest. Ik heb de kelder geschrobd. Ik heb op mijn blote knieën zitten boenen. En nu ben ik ook bij dat fundament aangekomen. Dat punt waarop ik het gevoel heb werkelijk alles te moeten heroverwegen.

Dat is geen gemakkelijk punt. Dat is zelfs een uitgesproken lastig punt. Om het even heel netjes te zeggen. Maar ik weet vanuit het diepst van mijn ziel dat het noodzakelijk is om er gewoon ruimte aan te geven. Dat het mij gaat brengen waar ik wil zijn. Dat het onderweg soms moeilijk is, of pijnlijk, doet daar niets aan af. En gelukkig staat er ook direct heel veel liefde, vreugde en gewoon heel veel plezier tegenover.

Hoe meer ruimte je geeft aan het proces, hoe groter de kans dat het niet alleen moeilijk en lastig hoeft te zijn. Hoe groter de kans dat je ook de schoonheid ziet en zelfs nog een beetje kan genieten onderweg. En hoe vaker je in het diepe durft te springen, hoe meer je gaat durven vertrouwen op wat er komen gaat. Pijn en verdriet kunnen voorbij gaan als je ze de kans geeft.

De kunst is om ruimte te geven aan wat er wil ontstaan. Om ruimte te geven aan het proces dat staat te trappelen om je mee te nemen naar onbekend gebied. Gewoon ruimte geven door stap voor stap je hart te volgen. Steeds weer bewust te kiezen. Kies ik nou vanuit mijn hart? Vanuit angst? Vanuit boosheid? Niet te ver vooruit willen kijken, niet teveel invullen wat nu nog niet vaststaat. Laat je leven zich maar ontvouwen. Op haar eigen tempo.

Durf jij? Durf jij echt helemaal te vertrouwen? Op jezelf? Durf jij te vertrouwen op wie jij ten diepste bent? Laat het me weten. Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal.