menu

Ben jij er klaar voor?

“Doe jij altijd zo onaardig wanneer iemand je aanspreekt?”

Die vraag werd mij bijna 20 jaar geleden gesteld. Ik schrok ervan.

manon, zaterdag 21 januari 2017

Ik zag mezelf als vriendelijk, extravert, aardig, misschien zelfs wel een beetje een pleaser, en ineens was daar die vraag. Van een jongen die een gesprekje aan wilde knopen. Zomaar, op een festival. Niets aan de hand, vriendelijke jongen, doodgewone vraag. En ik deed onaardig. Ik deed echt onaardig. Ik voelde de waarheid en ik vond hem niet leuk.

Ik wist dat mijn onaardig doen een reactie was. Een reactie op dat ik een tijdje daarvoor weer eens keihard op mijn grenzen-bewaken-gezicht was gegaan. Ik had leuk contact met iemand, stond open, we maakten grapjes en ineens was daar dat intieme contact waar ik helemaal niet om had gevraagd en ook helemaal niet wilde. Ik had het gezellig en onmiddellijk moest iemand weer zo nodig over die grens banjeren, die ik wel voelde, maar zo slecht kon bewaken. En ik bevroor. Van buiten, maar ook een beetje van binnen. En dus deed ik daarna tegen iedereen onaardig. Want stel je voor...

Zolang ik me kan herinneren is er diep in mij een verlangen naar verbinding geweest. Ik heb me heel alleen gevoeld en ik hunkerde naar iets anders. Als klein kind was ik al op zoek naar verbinding door in de ogen van anderen te kijken: ben jij wie ik zoek? Ik vond daar geen verbinding, alleen maar verwarring en ongemakkelijkheid. En dat is lange tijd zo gebleven.

Bij mij is het zoeken naar verbinding een tijdje scheef gelopen. Ik voelde het verlangen naar verbinding, stond nog niet echt stevig op mijn eigen voeten en verloor mezelf in de verbindingen die ik aanging. Er ontstond altijd een soort strijd tussen aantrekken, mezelf verliezen, afstoten, zorgen dat ik mensen buiten hield zodat ik geen grenzen hoefde te bewaken. Er kwam immers niemand dichtbij wanneer ik maar op tijd afwees. De belemmering patroon was mij duidelijk, mijn verlangen niet gestild, maar ik wist ook niet hoe ik het anders kon doen. Ik zette mezelf klem en zag geen manier om daaruit te komen.

Lange tijd heb ik gedacht dat verbinding gelijk was aan afhankelijkheid. En ik haatte het wanneer ik mijzelf afhankelijk voelde. Ik verloor mezelf en vocht vervolgens als een malle om weer op mijn eigen voeten te komen. Ik opende mezelf voor de energie van de ander en liet me vervolgens meeslepen door deze energie, waarbij ik mezelf een beetje kwijt raakte. En dan weer op zoek naar mezelf, want ik voelde altijd de aantrekkingskracht van mijn eigen pad. Dit spel van dichtbij, weer weg, dichtbij, weer weg speelde ik in de liefde, in mijn werk, in vriendschappen, ik kwam het overal tegen.

Nu niet meer. Ik ga de verbinding aan, maar vanuit mijn eigen kracht. Ik weet wie ik ben. Ik weet altijd wie ik ben. En ik weet wie jij bent. Ik weet altijd wie jij bent. Ik kan jouw energie voelen, ik kan je jouw emoties helpen dragen, ik kan met jou je patronen onderzoeken en de energie weer laten stromen, maar ik blijf altijd in mezelf. Ik mag de verbinding zoeken, vinden, ervaren en gebruiken, in mijn kracht.

Ik ben van ver gekomen. Ik heb jarenlang vastgezeten in afhankelijkheid, in zwaarte, in slachtofferschap, kortom in een zelf gecreëerde gevangenschap. Ik denk dat de keuze om daar op een gegeven moment uit te stappen, misschien wel een van de moeilijkste keuzes is geweest van mijn leven. Als je ziet dat de deur van de gevangenis openstaat, maar je weet niet meer hoe het is om vrij te zijn, dan is vrijheid echt heel eng.

Er is werk nodig geweest om dit te bereiken. Om zo stevig te staan in mijn leven dat niets me meer omver kan krijgen. Er is werk en moed, liefde en vertrouwen voor nodig geweest. De moed om naar binnen te kijken en mijn schaduw in het licht te zetten. Het werk van het vergeven van mezelf en de mensen om me heen. Het vertrouwen dat het kan, dat mijn leven voor me werkt. De liefde voor mezelf die maakte dat ik ben gestopt met het veranderen van mezelf. Ik ben precies goed zoals ik ben, ik mag alleen anders kijken naar de dingen waar ik mij niet goed bij voel.

Ik heb lang gedacht dat ik beter mijn grenzen moet leren bewaken. Dat ik me minder open moest stellen. Dat ik het contact met anderen minder persoonlijk moest maken. En nu leer ik dat dit juist mijn grootste talent is. Mijn contact met jou zorgt ervoor dat ik je kan helpen in jouw proces van jezelf bevrijden om het leven te leiden waar je echt naar verlangt. Mijn verbinding met jou zorgt dat ik kan voelen wat jij voelt. Dat ik met je mee kan lopen. Maar mijn stevigheid in mezelf zorgt ervoor dat ik in de storm die jij wellicht voelt gewoon kan blijven staan. Dat ik je kan steunen, op ieder moment, in jouw proces van helen en vergeven en je vrijheid opzoeken.

En jij? Ben jij er klaar voor? Om je open te stellen voor het leven en de wereld om je heen? Om jezelf te helen en te vergeven en je talenten helemaal te erkennen? Ik kan je vertellen, het is een klus. Het vergt voor jou, net als voor mij, een heleboel moed en liefde. Het kost een vast pijn, het kost vast verdriet, het kost vast heel veel je-angsten-aankijken-en-toch-doorgaan, het vergt een enorm vertrouwen in jezelf en je leven. Maar onderweg zul je steeds meer bevestiging krijgen van je prachtige innerlijke schatkamer, van je enorme kunnen, van de grootsheid van je leven, van de enorme kracht van verbinding. En dat is voor mij alle moeite dubbel en dwars waard.

Misschien spreekt het jou helemaal niet aan. Dat geeft niet, dit proces van het-licht-aandoen en bevrijding is niet voor iedereen. Dat besef ik me maar al te goed. Dat wil niet zeggen dat je boven of onder staat, dat wil zeggen dat jij wellicht een ander pad te lopen hebt. En misschien zijn de blokkades nog wel zo groot dat je een enorme weerstand voelt, dat geeft niet. En misschien gebruik ik een taal die jou niet aanspreekt. Ook goed. Dan ben ik op dit moment wellicht niet de juiste persoon voor jou en jij niet voor mij. Dan wens ik je veel plezier op jouw pad en een welgemeend tot ziens.

Maar wanneer jij de kriebels voelt bij het woord ‘vrijheid’, wanneer jij echt nieuwsgierig bent naar wat er allemaal in jouw innerlijke schatkamer ligt om nog ontdekt te worden, wanneer jij voelt dat je met een beetje steun alle angsten aankan, en wanneer je voelt dat je het fijn vindt om begeleidt te worden op jouw weg, zoek me dan op. Niet omdat je er anders niet komt, maar omdat het zoveel fijner is om je te omringen met steun en begrip en hulp. Omdat verbinding en eenheid uiteindelijk onze bestemming, ons einddoel is.

En wanneer je mij beter wil leren kennen en jezelf het gunt om alvast een eerste blik te werpen in jouw Innerlijke Schatkamer, vraag dan een gratis, vrijblijvende Schatkamersessie met mij aan. In 20 minuten kijken we samen waar de deur naar jouw schatkamer te vinden is en welke kwaliteiten op dit moment om jouw aandacht vragen. Deze sessie is echt bedoeld om je een beetje kennis te laten maken met mij, mijn manier van werken en jouw grootse potentieel. Het verplicht je helemaal tot niets en het kost je alleen een beetje van jouw tijd. Ik zie je graag.

comments powered by Disqus