menu

Angst als raadgever

Van angst word gezegd dat het een slechte raadgever is. Maak je keuzes vanuit angst, dan weerhoud je jezelf van groei en vooruitgang. Maar is dat wel zo?

manon, vrijdag 25 maart 2016

Dat is natuurlijk niet het hele verhaal. Angst heeft mij meer dan eens gered van een voortijdig einde van mijn leven. De keuze om niet naar beneden te springen van grote hoogte, om niet nog net even snel over te steken, om even mijn voet minder stevig op het gaspedaal te laten drukken, angst gaf me raad en hield me in leven. Was ik gegroeid als ik niet had geluisterd? Ik weet niet van alle “als en dan”, maar ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik mijn oren open had toen angst aan het tetteren was.

Toch ken ik ook de angst die verlamd. De angst die mij belemmert om te groeien. De angst die niet waarschuwt voor levensbedreigende situaties, maar voor ontwikkeling, voor risico’s die wel de moeite waard zijn om te nemen. Voor mij is dat de angst om mijn spreekwoordelijke “kop boven het maaiveld uit te steken”. Als ik laat zien wie ik daadwerkelijk ben, dan kan jij daar wat van vinden. Zolang dat positief is, helemaal goed, zodra dat op kritiek gaat lijken…. hmmm… ja wat dan eigenlijk….

Ik weet waar dat vandaan komt. Ik ken mijn eigen leven en de weg die ik afgelegd heb van haver tot gort. Ik heb alle deeltjes bekeken, gewogen, geanalyseerd. Ik weet het en laat het los. Want, zoals Dean Koontz zijn personage Odd Thomas laat zeggen: “Dat je de structuur van je psyche leert begrijpen, wil nog niet zeggen dat je jezelf snel weer opnieuw opbouwt”. Mooi gezegd vind ik dat. Ik begrijp, zie het verband, de structuur en dan… dan is de angst er alsnog.

Angst bestrijden heeft voor mij geen zin. Zeggen dat hij weg moet gaan helpt niet. Duwen zorgt alleen maar dat hij terug duwt. Wat voor mij werkt is om er de tegenpool van angst tegenover te zetten. Liefde. Liefde voor mijzelf, voor de mensen om mij heen, voor de wereld. Ik verbind mij aan mijzelf vanuit liefde. Niet aan mijn buitenlaagje, die steeds maar weer angst voelt en pijn en boosheid, maar aan mijn kern. Waar liefde regeert.

Vanuit deze liefde laveer ik rustig door de angst heen. Waar de angst plaats moet maken, zorg ik dat ik met al mijn liefde voldoende ruimte inneem. Niet duwen, maar uitbreiden. Ik voel de angst, ik bedank hem voor zijn wijze raad, maar vertel hem ook dat ik in dit geval toch doe wat ik wil doen. Toch mijn kop boven dat maaiveld uit steek. Toch mijzelf laat zien. Omdat ik voel dat dit hetgeen is dat ik in mijn diepe kern wil doen. Dit is de richting die ik uit ga, vanuit de liefde die ik voel, vanuit verbinding.

En zie hier, Vidante. Mijn plek om mijzelf te laten zien. Om te werken met wie ik ben. Om te werken met wie jij bent. In verbinding met elkaar